Ако нешто треба да платиш со својот мир - тогаш цената е прескапа

Единствени поболни удари од оние кои ни ги задаваат другите, се оние удари кои самите си ги нанесуваме.

Со самото тоа што копаме по болните спомени и разочарувања, не можеме да постигнеме целосен мир. Најтешки рани се оние од кои ништо не сме научиле и кои ни се повторуваат одново и одново - но за овие рани самите сме виновни.

Виновни сме затоа што немаме сила да си простиме, дури и кога сите други го направиле тоа за нас. Виновни сме и поради тоа што не мрдаме од место и претерано се грижиме за она што другите го мислат и зборуваат, а притоа ги игнорираме своите соништа.

Тешки се и оние рани во кои им дозволуваме на другите да се однесуваат кон нас онака како што сакаат, без ние да поставиме јасни граници за тоа.

Уште потешко е што веруваме во луѓето и понатаму, по сите разочарувања, мислејќи дека овојпат ќе биде поинаку, но пак дозволуваме да бидеме повредени.

Сето тоа се случува затоа што го жртвуваме својот мир во име на некои лажни надежи и ветувања, за да задоволиме некој кој не би го направил тоа за нас.

А потребно е само едно нешто - да бидеме свесни за својата вредност и да не се компромитираме себе за туѓи идеали. Сè што е помалку од тоа, значи и нови рани за нас, а тоа на никого не му треба.

Е. Д. | Црнобело