Еднаш Ѓаволот некако одлучил да го распродаде сиот свој арсенал на оружје. Уредно го наредил во витрината за секој да може да го види.

Во животот често сакав да ги знам одговорите пред да ми биде поставено прашањето и да ги разберам работите кога баш и не беше време за да бидат разбрани.

Наутро кога ми труби алармот, додека го исклучувам, само една мисла ми поминува низ главата: „Леле кога ќе се вратам дома колку добро ќе се наспијам. Одма ќе си легнам, само да дојдам дома!“

Додека растевте сигурно ви ги тестираше нервите и секогаш бевте во вечна војна за тоа кој е во право и кој треба да одговара за направената глупост.

Многупати знаевме да бидеме ладни, да се ограничуваме и оградуваме од она што го чувствуваме во моментот. Како да бевме исплашени да чувствуваме, како да се плашевме од таа емоционална зависност кон нештата.

Во еден од најтешките периоди од својот живот, творецот на книгата „Малиот принц“,Антоан де Сент-Егзипери, ја напишал својата молитва за која мал број на луѓе знаат.

Луѓето отсекогаш ги интересираше мојата приказна, не затоа што мојата приказна беше нешто кој знае што, не беше воопшто посебна, но за многумина, барем оние љубопитните беше пикантерија за разбивање на нивната секојдневна досада.

Еден човек здогледал неколку дечиња на крајбрежјето како градат кула од песок. Баш кога ја завршиле замислената кула, на чија изработка...

Отсекогаш бевме два дела на едно цело, како две различни единки сплотени во еден ист организам. Јас десно, ти лево, јас црно, ти бело и некако така минуваше овој живот кој многупати знаевме да го наречеме мизерен.  

Надвор истура, дождот е незапирлив, како небото да кроеше слатка одмазда за целата таа неправда која паднала на неговите рамена.

Среќата не се крие во големите цели кои сме ги зацртале. Тоа не е некоја целна линија која мораме да ја достигнеме напрегајќи се...

Силен змеј се движел низ неговата шума на еден прекрасен сончев ден. Одеднаш сретнал волк...

Поминаа и Св. Валентин и Денот на жената – сите среќни денови кога зборуваме за љубовта и подароците, давањето за другите и зборот кој барем почесто се изговара „благодарам“.

Кон крајот на моето средно образование, добив брилијантна идеја дека не треба да се запишувам веднаш на факултет. Сакав да паузирам минимум една година, можеби да поработам некоја работа и добро да размислам во која насока ќе продолжи да се одвива мојот живот...

Ако некогаш се запрашаш дали треба да се променам, биди подготвен да се запрашаш уште две или три прашања кои треба да одат секогаш заедно со таа огромна тежина која ти ги притиска градите. 

Силните луѓе можат да бидат многу поранливи од слабите. За време на бура, тенките трски само се наведнуваат и шумолат, а боровите едноставно се кршат и умираат засекогаш - велат Кинезите, а историјата покажала дека овие луѓе знаат што зборуваат.

Што кога после долги години потрага, одеднаш станувате сигурни дека никогаш нема да ја пронајдете онаа вистинската, длабока љубов?

Ако би требало да не опишат математички со некоја равенка, ние луѓето не би се вклопиле затоа што постојано имавме тенденција да ги правиме работите наопаку, различно од сите закони кои што беа познати.