Во животот сретнав многумина, а можеби тоа не е ни половина од она што треба допрва да дојде во контакт со мене, но сепак беше доволен репрезентативен примерок за да можам да изработам статистика на дотогаш познатото.

Во животот секогаш го одбирав потешкиот пат, некои тоа ми го препишуваа на судбина, некои на мојот тврдоглав карактер, но секогаш беше така...

Во одреден период од животот, секоја ситница има цел да ви ги тестира нервите. За да го „вратите ударот“ на најдобар можен начин, неопходна ви е мотивација...

Животот е навистина убав и полн со прекрасни моменти кои честопати поради  брзиот начин на живот и „приоритети“ ги занемаруваме.

Се променив, колку другите и да ја мразеа таа моја промена, за која јас претпочитав да ја наречам метаморфоза, бидејќи не беше промена кон полошо, јас ја обожував.

Се будам покрај тебе и те гледам како спиеш, како мирно сонуваш со насмевка на твоето лице. Првите зраци на изгрејсонцето нежно паѓаат на твоето лице, бришејќи ги линиите на крајот од твоите очи...

Лежам тука на болничкиот кревет, ми се чини дека тој стана мој дом. Инфузијата е повторно приклучена на мојата рака, како оков од кој не успеав да се ослободам...

Си била еднаш една сиромашна жена која имала едно дете кое многу го сакала и ѝ било единствената утеха за нивната сиромаштија.

Знаете ли дека постојат зборови кои едноставно се врежуваат во вашата потсвест и колку и да се обидувате да најдете начин да ги избришете, тие континуирано стојат на истото место недопрени од вашите обиди?

Се сеќавате на ветувањата кои ги дававме додека бевме мали, споени малечки прсти и искрени детски зборови кои посакувате да траат засекогаш...

Минатата година, по раскинувањето со долгогодишниот партнер и долгомесечното барање на работа, се чувствував беспомошно.

Лежев на подот на среде соба, зјапав во лустерот кој висеше на ѕдиот, како тоа да беше најубавото уметничко дело кое сум го видел во животот...

Животот го живеам по свои убедувања, цврсто верувам во она што го мислам и сум сигурен во она што го правам.

Не очајувајте затоа што помина уште една есен и пристигна уште една зима... И не треба да бидете меланхолични затоа што секое лето трае сè пократко и пократко. Како времето, генерално, брзо минува.

Во себе чуваме енергија која мора да биде разумно искористена. Колку и да сме заробени во нашите сомнежи и не сакаме да ја пречекориме нашата сигурна зона...

Еднаш некаде прочитав: „Се будеше секое утро со опцијата да биде сè или било кој што ќе посака. Но, прекрасно беше што секогаш се одбираше себеси“.

Се сеќавам често наидував на моменти кога се прашував дали сѐ е во ред со мене или јас го губам сигналот со остатокот од светот...

Една од најважните работи во животот е можноста да уживаме во чувствата и да знаеме како да пронајдеме среќа во мали нешта...