Како што изминуваат деновите до првиот огномет на темното небо на полноќ, секој од нас очекува едно ново раѓање, метаморфоза на сопствениот систем, општа преобразба на подобро и една мапа за краток пат до среќата.

Сонувајте со отворени очи, непрекинато. Точно на полноќ, со цело ваше битие посакајте ја желбата и искрено прегрнете ги оние кои изминативе 365 дена ви ги направија магични, инспиративни, поинакви...

Се сеќаваш кога не облекуваа исто за да не се караме и тегнеме за коса? Јас се сеќавам со насмевка на моето лице, драга сестро.

Колку е убаво кога ќе можете да слушнете утешителен збор од некој близок, некој кој добро ве познава и ви ги знае сите слабости. Некој кој ќе ве натера да ја пребродите секоја депресија и емоционална болка која ви се наметнала за време на секојдневното талкање по среќа.

„Третата смена ни ја воведоа после штрајкот на родителите кои се жалеа дека нивните деца не се занимаваат со ништо навечер и гледаат само телевизија и играат игри“ - пишува во дневникот.

Неодамна случајно прочитав на еден блог листа на 25 работи кои секоја девојка треба да ги направи пред да наполни 25 години. Интересна листа во која беа вклучени едноставни работи како уживање во утринско кафе и оние сериозните прашања како „Која сум јас“.

Има луѓе кои зрачат со среќа, иако животот им е далеку од совршен. Како да станете еден од нив? Која е нивната тајна?

Со доаѓањето на технологијата и социјалните медиуми постојано се зголемува брзината на животот, а луѓето можат да се чувствуваат повеќе поврзани, на некој начин.

Луѓето да се чувствуваат несреќно и осамено, кога забележуваат дека нивната група на пријатели, како што стареат, станува сé помала и помала. Но ова е сосема нормална работа која на сите им се случува со текот на времето.

Има утра и Утра. Во првите се будиш од кошмари, во вторите се будиш за да ги оствариш своите соништа...

Се будам, ги отворам очите, го гледам денот, убав е. Која ли маска денес да ја ставам? Да, може таа пред некој ден што ја носев, мислам ќе ми одговара на денешното расположение...

Додека растеш веруваш во херои кои те тераат да станеш личност која ќе го следи кодексот на добро однесување, личност која по сите правила би требало да биде успешна и да чекори цврсто совладувајќи се пред себе...

Отсекогаш мразев да станам наутро и да застанам пред огледалото, некако како да ме плашеше погледот во него. Знам додека растев посакав некој да ја забрани употребата на огледалата и да ги запали слично како вретеното во приказната за Трнорушка.

25 години се добра цифра која со себе носи, скромно искуство, зрелост, одговорност, млад дух  и ентузијазам.

Колку и да се обидуваш да пронајдеш алгоритам во животот, некоја шема според која треба да живееш за да ги избегнеш сите лоши работи, сфаќаш дека тоа така не оди, нема сигурна линија врз која можеш да газиш и со помош на регулатор да се враќаш повторно на неа кога ќе погрешиш.

Понекогаш се прашувам како животот наоѓа начин да изврши конекција помеѓу луѓето и да направи спој на два сосема различни светови. Како целата таа спојка се вклопува во целата негова измешана теорија на веројатности...

Ќе те паметам како човекот кој ме направи жена. Човекот со најгрубите раце, а најнежниот допир. Човек, кој кога ќе каже не, тоа е засекогаш.

Кога сме помали сѐ што сакаме е да пораснеме, а кога сме возрасни сѐ би дале за да го вратиме времето назад. Но, за жал времето не се враќа, а со текот на годините учиме важни лекции кои кога би можеле би се вратиле во минатото...