„Сакав сама да си ја излупам бананата мамо!“ Ја фрли на масата и истрча во собата. Јас ѝ ја излупив кога рече дека сака ужинка пред вечерата. Без да размислам колку и значи да го направи тоа сама.

Кај неа ми се допаѓа што никогаш не се откажа од љубовта и од нејзината замисла за вистинска љубов.

Ќе ми требаш во староста кога ќе „мрчам“ бидејќи нема да можам да си ги најдам очилата, а ти да ми кажеш: „Ете ти ги на носот, старо едно! Вака и срцето ќе си го бараше, да не бев јас да ти кажам дека ти е на место!“

Недостиг, копнеж, желба... Три навидум толку едноставни зборчиња, а нивната суштина: неопислива!

Една година од последната хемотерапија. Една година од инфарктот. Една година нов живот.

Пред климакс маживе како по автоматизам ги пука некоја криза. Наеднаш интезивно почнуваат да спортуваат, на социјалните мрежи таргетираат девојчиња што речиси ќерки можат да им бидат.

Добрите жени треба да се воспитани. Треба да потекнуваат од добри семејства. Треба да имаат добро образование, но не и некоја завидна кариера. Бидејќи треба воедно да му се посветат на домот и семејството. И треба добро да балансираат помеѓу двете...

Еј другар, знаеш... Многупати  размислував да го направам ова, но едноставно немав доволно храброст.

Не сум мала. Одамна пораснав и ја почувствував горчината на светот, суровоста и неправдата. Сепак, во лош ден како оној вчера или пак некој што со сигурност ќе го доживеам некој ден од утре па натаму, длабоко некаде ми одѕвонува гласот на дедо ми...

Не можам јас тоа, леле ме боли грбот, леле што ќе правиме, шефот ми е ужасен, работата напорна, домашните обврски тешки, детето бесно, сѐ е црно, ќе не убие комета...

оменти кога животот е груб и неправеден. Моменти кои ја тестираат нашата сила и навидум ја намалуваат нашата надеж. Она кога нашата самоконтрола одлучува да нѐ издаде, но во последен момент го фрла белото знаменце, онаму каде што му е местото.

Ако времето е дождливо и сиво градскиот парк во Скопје е празен, а јас па го сакам дури и таков. Некако има посебна магија, мирен, празен, некако мој.

Секогаш се прашував зошто каде и да одевме, мајка ми излегуваше последна од домот и постојано ја чекавме. Мислев дека ова е затоа што ѝ треба многу време да се подготви – облече, нашминка и сл.

Мојата другарка се ближи кон 30-тата година од животот. Живее сама, заработува доволно за да се издржува себеси, па дури и да им помага на родителите. Колку што таа е независна, толку се зависни нејзините родители. Од неа...

Колку блиску, а колку далечни се всушност ’90-тите ќе разберете после овие неколку фотки...

Пред многу години, мајка ми реши да се стави на строга диета. Се сеќавам дека јадеше зелени јаболка како да ќе нема утре. Веројатно затоа денес не може ниту да помириса јаболко...

Фала му на Бога за редовните систематски прегледи организирани од работа. Не можам да набројам колку многу луѓе познавам што благодарение на нив откриле некој здравствен проблем, од нешто „занемарливо“ до битно и животозагрозувачко...

За конечно да видам нешто на ТВ што ќе ме насмее. Затоа што тоа е еден од ретко добрите проекти во Македонија...