Фантазирање - да или не?

Земајќи во предвид дека човекот има способност за помнење и асоцијации, нормално е понекогаш некој или нешто да не потсети на одредена случка или искуство.

 

 

Но, колку позитивно и противстресно можат да делуваат овие бегања од реалноста, понекогаш можат да бидат и потресни и создаваат зависност а одземаат и од нашето време и концентрација.

Постарите генерации на психијатри, лечници и педагози, во далечните 50ти, на замислувањето гледале со негодување.

Тој негативен тренд потекнува од таткото на психоанализата Сигмунд Фројд, кој замислувањето (фантазирањето) го сметал за инфантилна и невротична карактеристика на човековата психа.

Се сметало дека е последица на неуспех кој го доживела личноста во текот на животот.

Поновите истражувања, спроведени во 80тите години на минатиот век, покажуваат дека фантазирањето е вообичаена и нормална активност, како и корисна човечка способност.

Впрочем, безграничните мисли се оние кои ни овозможуваат да замислуваме. Личностите кои обично се задлабочуваат во своите мисли се смета дека се креативни.

Водени од својата потсвест тие често не обрнуваат внимание на она што се наоѓа околу нив, а тоа им овозможува на проблемите да гледаат од друга перспектива и да доаѓаат до креативни и несекојдневни решенија.

Исто така, способноста на умот да планира идни случувања, ни помага во стресни и непријатни ситуации, како што се испити, разговор за вработување или решавање на недоразбирања.