Кога бевме мали...

Сите носиме спомени од детството во срцето и со радост се сеќаваме на нив. Кои од работите кога бевме мали оставиле трага во вашата меморија? Што од ова би сакале да го правите сега пак?

Кога бевме мали:

Јадевме кришки леб со чубрица. Додека си игравме на улица мајките викаа по нас со лепче во раката.

Бабите ни даваа да јадеме матено јајце со шеќер.

Пиевме растворен Step Light. Од што беше вкусен го лижевме на рака. Што радост беше кога ќе ти се офарбаше јазикот црвен.

Пукавме петарди низ цело маало. Тек кога ќе дојдеше Нова година...Сигурно сите добро се сеќавате за заканувачката приказна за детето што му пукнало петарда во рака и останало без прсти.

Облеката не ни беше брендирана, а сепак уживавме додека си игравме и така облечени по цели денови низ маало.

Неуморно вртевме хулахоп. Со часови чекавме редици за лулашки...а, денес се празни.

Девојчињата скокаа на ластик и играа плочка, а машките џамлии и на тапка.

На сите зглобовите ни беа направени рани од мавање со клик клак.

Гледавме Мамли, Том и Џери, Баљум баљум, Мечето Ушко.

Пишувавме споменари и водевме лексикони во кои пријателите одговараа на лични прашања.

Елката за нова година ја китевме со бастумчиња и златни бомбони.

Барбиките ни ги носеа од странство и ги чувавме како очите.

Собиравме животинско царство и за цел пополнет албум добивавме пакет со слатки.

Си игравме продавачки и готвачки, каубојци и индијанци, жмурки...

Улиците беа исполнети со детски џагор. По цели денови и ноќи. И на најтопло и на најстудено. Се дружевме сите. Се тепавме, се сакавме и на љубовно фото. Се бркавме, се штипкавме.

Кога бевме мали не знаевме дека безгрижноста е ограничена и сакавме да бидеме големи и да пораснеме.

Пораснавме...