„Бев во кино во Битола и се разочарав од нашата некултура - седиштата преполни со отпад, гласни разговори на телефон“

Расфрлени пуканки насекаде, празни ќеси и конзерви од пијалаци. Седиштата беа преполни со остатоци од храна. Иако канти за отпад имаше на секој чекор, сепак истите беа празни, а грицките беа расфрлени по подот. Додека пак постојаното седење на телефон, сликањето среде филмот, како и разговарањето на телефон, уште повеќе зборуваа за ужасот кој владееше во кино салата.

Станува збор за ситуација која се случи пред извесен период во киното во градот Битола, додека се емитуваше еден доста популарен филм. Радоста со која отидов заедно со моето друштво на премиерата на филмот беше голема, но верувајте разочарувањето беше уште поголемо кога сфатив дека не знаеме како да се однесуваме во кино.

Бев во кино, одличен хорор-филм на репертоарот. Но, искрено бев малку збунет, бидејќи не бев целосно сигурен дали хоророт од филмското платно се претворил во реалност, па целото кино се преобразило во една од најстрашните хорор сцени.

Расфрлени пуканки насекаде, празни ќеси и конзерви од пијалаци. Седиштата беа преполни со остатоци од храна. Иако канти за отпад имаше на секој чекор, сепак истите беа празни, а грицките беа расфрлени по подот.

Па, нели, зошто да се мачат посетителите кога можат да ги остават на своите седишта и некој друг да ги собере – дел од размислувањата поради кои општеството секојдневно трпи сериозна штета.

Станува збор за нашата некултура која почна да ги загрозува сите културни институции.

Дури на момент целата ситуација ме натера да се запрашам дали навистина го заслужуваме епитетот „градот во кој живее филмскиот дух"?

Дали сме дел од „аристократијата" која некогаш се возела во пајтони или сепак ја срамиме истата со нашето неетичко однесување?

Не би сакал да мислите дека претерувам, доколку ви кажам дека за време на филмот скоро сите муабетеа. Беспотребно кикотење, дофрлања и гласни разговори кои никого не оставаа да го следи филмот на мир.

Додека пак постојаното седење на телефон, сликањето среде филмот, како и разговарањето на телефон уште повеќе зборуваа за ужасот кој владееше таму.

Иако пред да почне филмот, на филмското платно се појави натпис на кој јасно беше нагласено: „Ве молиме исклучете ги вашите мобилни телефони за време на филмот“.

Зошто се трудиме сето она вредно коешто ни е оставено сосема да го уништиме? Нели треба ние како млади луѓе да зрачиме со нашата култура и домашно воспитување?

За тоа како треба да се однесуваме во кино, театар, музеј или пак друга културна институција нè учеа на училиште уште од најмали нозе. Но, за жал, како што изминува времето така сè повеќе заостануваме и културните институции ги споредуваме со улицата.

Имено целиот настан се одвива во најголемата киносала во која се одржуваат најголемите фестивали со историска и традиционална важност. Простор во кој најголемите уметници добиле овации, награди и признанија.

Се прашувам дали ја заслужуваме елитата која треба да седне на тие седишта? Бидејќи ние како младина со ништо не покажуваме дека го заслужуваме нивното внимание и присуство.

По завршувањето на филмот, револтираноста на дел од посетителите беше многу очигледна и оправдана. Следниот ден реакциите на социјалните мрежи не стивнуваа.

Некој платил билет и отишол на кино бидејќи сакал на мир да гледа филм, а не да го гледа циркусот кој, за жал, младината не размислувајќи го прави.

Можеби истурените пуканки ќе се сметат од подот, или пак седиштата ќе се исчистат од посетителите кои со патики газеле на нив, но дали ќе можеме да ја исчистиме тажната слика која сме ја направиле таму? Дали ќе можеме да најдеме оправдување за нашето однесување?

Секојдневно го снимаме филмот во кој глумиме совесни и културни граѓани кој седнуваат на кафе и глумат сталеж. Но, реалноста е сосема друга. Не е важна улогата на сталежот кога насловот на филмот е: „Сопствената некултура и немањето доволно свест за постапките“.

Наместо да изградиме филм со кој ќе се гордееме и ќе бидеме пример за тоа како сите останати треба да се однесуваат, ние сме режисерите на сопствената некултура која нè уништува.

Би сакал да упатам апел и сериозна порака до сите нас како друштво. Време е да внимаваме како се однесуваме. Да ги почитуваме местата на кои одиме, бидејќи се наши и ние од нив имаме потреба. Да престанеме да се однесуваме некултурно и да ги почитуваме луѓето околу нас.

Бидејќи без култура нема да има општество, нема да имаме иднина.

Ова е мојот филм во кој сакам да живеам. И на крајот, мојот филм без вас е само идеја, но заедно со вас може да биде револуција.

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

А. Б. | Црнобело