„За Ивана, за Росица, Марија, Римјана, Емилија… За малата Кате која и во тој малку живот не успеа да ја осети убавината на детството од насилството на нејзиниот татко. За сите жени и девојки што животот го загубија од раката на своите најсакани - драги мажи, барем годинава да си ги зачуваме цвеќињата за себе“.

„Девојчето застана пред елката и ја праша мајка си: „Зошто нашата елка не е вака шарена? Погледни колку е убава. Сакам да се сликам со неа“. Мајката - нервозен поглед, без емоција, отсечно изусти: „Ти некоја од село ли си за да се сликаш со елката? Тргнувај пред мене.“

„Веќе еднаш зборував за животот во Норвешка во интервју за CRNOBELO.com, но се соочив со коментари полни со омраза. Јас за животот тука зборувам од искуство, не од муабет низ маало. Сум бил на дното – буквално. Сум почнал од нула, без врски, без познанства. И не сум плачел. Не сум барал да ме жалат. Сум станал и сум се изградил сам...“, вели Милош Младеновски (32) од Куманово.

И не можам да се сетам која бев пред ти да ми кажеш која треба да бидам. Но знам ти кој си. И знам дека ти ќе продолжиш да ја бараш нејзе во секоја наредна, знаејќи дека нема никогаш да ја пронајдеш.

Каде е тој топол и сигурен дом, за кој сите зборуваат? Каде можам да се пронајдам? Без разлика колку и да пробувам, паѓам подлабоко од претходниот пат.

Низ годините што доаѓаат на идните генерации ќе им раскажуваме за твојата хуманост која ја носеше во твојата ДНК.

Во чест на загинатите во пожарот во Кочани, на оние што го преживеаја и за болката што ќе ја носат многубројните фамилии.

Наеднаш, во една секунда, се слуша пискот на гуми. Удар. Тишина. Последното нешто што го слушаш е „бааам“. Неколку листови паѓаат, а на еден од нив го пишува твоето име. А тебе веќе те нема.

Не знам дали на редовна база движите доволно низ градов, но ако малку повеќе сте дел од ноќни излегувања и социјални случувања, верувам дека ќе се запрашате: „Што му се случи на градов, односно што им се случи на луѓево во градов?“

Jас лежерно во домашна атмосфера, отварам Инста и вечерно стори од нив три, обавезно таг на четвртата, и онаа што вчера ја запознале при петочното излегување. Мене, претпоставувате, ме нема... Па, нормално, помина тестот по физика и веќе не им требам.

Прв ден, понеделник, само вода. До среда. Првите три дена се постат само со малку водичка, никако храна. Никако кафе или чај. Првиот ден помина некако. Без кафе, што значи и без енергија. Како им е на тие што не пијат кафе? Од каде црпат енергија? Или и тоа е само филм кој си го правиме за да си пиеме кафе нон-стоп? Не е исто да јадеш сè и наеднаш стоп, ништо. Само вода.

А таа, таа беше посветла и од најсилното сонце кое некогаш греело на небото. Тажна длабоко во себе, а насмеана и весела пред сите други. Гледам  дека не си она што се преправаш, а пред мене и не мораш, јас сакам да направам душата да ти пее и да ги достигнеш височините, си велеше тој.

Таа жена беше скршена, уништена, со целосно изгубена самодоверба, со целосно изгубена надеж, со срушен свет повторно после претходно изгубеното... Се појави тој во момент кога на неа најмногу ѝ требаше помош. Како поминуваше времето така она се опорави, се издигна, сѐ повеќе беше насмеана и сѐ повеќе ѝ се враќаше и надежта, и самодовербата, и храброста. Тогаш сфати, тој не се појави во тој момент без причина. Бог го прати на нејзиниот пат за да ја врати во живот.

Овие денови одлучив да дадам отказно решение. Отказно решение за моите чекања, бидејќи не чекам повеќе никој и ништо.

Знам дека ти доаѓа грутка на срце, ти навираат солзи на очи кога ќе погледнеш бебе на твоја пријателка, кога ќе погледнеш бебешко чорапче, но верувај драга, ќе дојде и твојот ден.

Барем сега во празничниот период да се сетиме да ги гушнеме, побараме, видиме најблиските и да внесеме топлина во секоја душа за подоцна да нема каења и немири.

Велат децата се како сунѓери. Впиваат сè што ќе им кажеш, иако некои работи во моментот кога ги слушнале им немаат смисла и само ќе го повторат нештото онака како што го слушнале. Среќа, па јас откако научив да поврзувам букви и реченици почнав да забележувам сè што ќе слушнев во мали импровизирани дневници.

Зошто никогаш нема да заминам оттука? Затоа што во мене постои надеж дека македонскиот народ ќе биде среќен народ, кој ќе сака да живее во својата држава. Некогаш, повторно со кренати глави, најуспешните доктори, инженери и економисти ќе бидат свои на своето.