Карцином, рак, црна болест, неизлечива болест... има многу имиња. И сите звучат страшно за луѓето кои не се носители на истата. Оние кои се справуваат со него, со стравот се соочуваат само оној пат кога ќе дознаат дека го имаат. А потоа… Потоа не се плашат од смртта, туку од животот, дали правилно и доволно добро го живеат...

Не, нема да ви раскажам бајка, ќе ви ја раскажам вистината, ќе ви раскажам што навистина помислив тој ден...

"...There's just too much that time cannot erase..." и нека не брише. Зарем мора? Мора ли да биде избришан тој мемоар? Веќе болка не преовладува, остана само тоа многу што ни времето не може да го избрише...

Се будам, часот е околу седум наутро, некако поинаку се чувствувам утрово, а велат денот по утрото се познава. Набрзина ги облекувам панталоните, си ги врзувам патиките и излегувам...

Ако она што го гледам низ друштвените мрежи е љубов,тогаш овој збор добил сосема поинакво значење. Некое модерно значење како и сè останато што ни се случува во животот. Илјадници статуси во кои неизмерно се искажува љубовта најверојатно копирана од некоја интернет страница, преубави љубовни фотографии на кои таа буквално го дави со слатки прегратки, бакнежи. Споделени слики од интимни моменти, седење во скут или наутро кога се будат заeдно...

Не барам да ми ги симнуваш ѕвездите, ниту пак 101 ружа за мојот роденден. Не барам скапи подароци кои ќе ги ставам во некое ќоше од мојот дом. Не барам да си посебен и секојдневно да ми докажуваш колку ме сакаш.

Еј застани. Кај бегаш? Зарем досега не сфати дека нема бегање? Колку далеку и да одиш, со себе се носиш. Во ред е. Седни, смири се. Во ред е да си збунет, во ред е да си изгубен. Во ред е да не знаеш што со себе.

Изморена сум, a сè уште сум на почетокот. Се гушам. Просторијава е премногу тесна. Влијанието кое го создава мислата за подобро утро се побргу и побргу ја стеснува. Го затвара кругот на фантазијата.

Од време навреме се чувствувам изгубено во просторот. Некои ситуации ме доведуваат да мислам во спротивно од совршенството.

Види ја брат, блеска. Се качила на високи штикли, го ставила фустанчето во кое што ми беше најзгодна, ставила црвен кармин за инат за мене зошто секогаш и го бришев и не можев да ја бакнувам кога го носеше...

Почнувам да кризирам кога немам алкохол до мене или цигара, било што само нешто да се мота од мојата рака до моите усни. Пијам, и нема зошто да го кријам тоа, пијам за тебе, за мене, за тоа што бевме ние и за тоа што очајно посакувавме да бидеме. Совршен пар, љубов, страст и некоја необјаснива поврзаност...

Беше тоа период на созревање, од наивна девојка па се до девојка која знае колку вреди и што заслужува. Ти беше силниот, оној кој „знае“ како со девојките, оној искусниот. А јас, јас бев толку наивна, се уште верував во бајките, верував во прва и последна љубов. До некаде е добро што налетав токму на тебе, така најдобро осознав што заслужувам...

Ми се јави. Гласот му трепереше. Побара да се сретнеме. Прва стигнав на пристаништето покрај кејот. Се чувствував чудно...

Имав една вазна. Омилена ми беше. Всушност единствена ми беше, немав друга освен неа. Беше преубава. Ја обожував.

Беше рано изгрејсонце. Облаците беа натежнале исто како мислите во мојата глава. Сонцето срамежливо ги пружеше своите зраци. Патував кон Скопје. За неколку часа требаше...

До кога? До кога вака ќе живеете, за кого ли живеете? До кога ќе ги носите тие лажни насмевки, зад кои се кријат илјадници солзи? До кога ќе глумите среќа, наместо навистина да ја создавате? Знаете ли веќе воопшто што ве прави среќни, или од толку преправање тотално заборавивте?

Во црните гаќички и розовиот градник се прошета низ одаите од неговата куќа. Сакаше да го запамети секој детаљ од тоа последно заедничко утро.

Не се заљубувај во личности со ранети срца. Никогаш нема да знаат да те љубат со цело срце, бидејќи нивното срце е поделено на делчиња...