Ѝ се чинеше бесконечно долго, но патувањето сепак заврши. Авионот слета на аеродромот Александар Македонски. Некако зашеметено си ги зеде куферите, несвесна за атмосферата околу неа, божиќна, дека нели Божиќ, некои го слават...

Полека ја отворам запечатената оловна врата од ноќната куќа на болката и немирот, онаа истата што некогаш ме изгони од светот и ме спакува во куфер од скрешо тело во прав и мириси горки.

Сè во животот навистина има свое време. А, целиот проблем е во тоа што ние не можеме тоа да го прифатиме, и да бидеме доволно трпеливи и истрајни... Што времето во нашиот ум не може да се приспособи со реалноста...

Иако мислиме дека во културите на Балканот границите на врската со постарите членови од семејството се најзаматени, всушност ние образуваме некоја златна средина помеѓу западниот свет и источниот.

Лето. Полноќ.  Го слушам часовникот како отчукува по дванаесетти пат. Летното ветре ми продира низ косата и ми ги милува образите...

Твоите усни се мрдаат, но таа не може да те слушне. Единствениот звук кој одекнува е нејзиното срцебиење. Премногу е гласно. Воздухот станува густ, почнува да се гуши. Помогни ѝ!

Имам навика да пијам кафе наутро, сама, во потполна тишина. Да размислувам за работите кои и сама знам дека нема да се случат. Ми дава мир, ми ја одмара душата и прочистува разумот...

Во зградата во која живеам сите го викаа Грдиот. Тоа беше еден локален напуштен мачор. Добро умееше да прави три нешта: да се бори со другите мачки, да копа по сметот и да сака. Комбинацијата на овие три нешта навистина влијаеше да го добие прекарот Грдиот.

Го сакаш. Му ги даваш најдобрите години од животот, твојата младост, твојaтa доверба и сè што си постигнала, сè што си создала со свои раце.

Кога Петре ме љубеше, времето во воздух го претвораше, отвораше и затвораше железни капии од отровни змии и змејови чувани, во темни зандани чувства негувани, ги ослободуваше за да ме чуваат...

Дали социјалните мрежи ги користиме за хранење на егоизмот, градење на самодовербата и личност или зад тоа се крие всушност достигнување висок степен на нарцизам, отуѓување од луѓето и од самиот себе?

Слушајте ме внимателно. Секој од нас изгубил нешто вредно: Време, Љубов, Пријатели, Родители...

Го отворам срцето за да ја раскажам мојата вистина и да ја споделам мојата мака. Многу лекции, многу болки, борба и падови...

Од каде доаѓа таа наша желба да им се допаѓаме на сите? Коренот е од детството, поточно од родителите... За да добиете нешто, односно да бидете наградени, сте морале да направите нешто што...

Куфери. Стојат отворени на креветот и куп работи наоколу што треба да се сместат во нив. Почнува некое чудно и досега непознато чувство. Почнувам да ги полнам куферите иако не знам од каде, од некаде морам да почнам.

Го знаете ли она кога сте помеѓу толпа од луѓе, а исто сте сами? Го знаете ли она чувство кога немате на кого да се потпрете, да се изнакажете, да се доверите со цело свое срце? Го знаете ли?

Здраво, јас сум твоето минато. Кога последен пат си се сетил на мене? Години поминале, а јас сè уште останав непроменето, останав исто онака ти како што ме создаде.

Баба ми почина пред 6 години, но никогаш не ја заборавив. Неодамна влегов во нејзината соба затоа што многу ми недостигаше.