До неговата девојка: „Сакам да ти кажам дека не те мразам, нема потреба. Јас го оставив него многу долго пред ти да го запознаеш.

И после каква било непотребна кавга, после секој конфликт со него секогаш беше Таа која попушташе. Не дека немаше гордост или пак дека беше „лесна" девојка тука затоа што го сакаше.

И ми рече... „Не cекој лиcт има две cтрани. Не верувај во тоа дека cекогаш нешто пишува меѓу редови." Читај cи. Ама читај cи од интуицијата девојко!

И оваа ноќ атмосферата ми е далеку од дофатот на чувството на комфорност. Чекорот ми е насочен кон Марc, а мислите кружат околу Венера. Жена како жена.. и cама ќе зборувам...

Жената пред мене го бришеше прозорецот, си купуваше време со полни очи. Старецот спроти неа се обидуваше да заземе удобна местоположба, а неколкумина држеа книги в раце и очигледно беше дека никако не беа дел од 'сега' и 'тука'. 

Еј! Еве cум! - уморно ѝ дофрлив. Cамо го фрлив палтото и тргнав да cи го измијам лицето. Почекај малку - ми рече и излезе од cобата...

- Нема да бидеш негова, моја ќе бидеш  - ми ја повлече раката, а зениците ги стегаше гневно фрлајќи низ нив искри на лутина.

Причината поради која го пишувам ова е што многу често сретнувам писма испратени од татковците до нивните ќерки, текстови од малите татини принцези посветени на татенцата кои никогаш нема да ги заборават...

Ме гледаше сонливо и со полуподигнати трепки направи напор да ме слуша. Како да кажам, никогаш не сум видела поубава приказна од оваа до мене.

Нивната приказна беше нескротлива авантура во која љубовта беше невозвратена. Комбинација од топло и ладно срце, од љубов и незаинтересираност...

И ќе ја видиш низ град, таква каква што длабоко посакуваш да е.. но на површина срцето не ти ја прифаќа - среќна! И за миг ќе посакаш да не веруваш...

И тој што одвел многу жени дома, имал една што ја сакал. И таа што гордо поминала покрај многумина и ги одбила, покрај еден на кој најмалку се надевала паднала. И тој што кажал дека никогаш не пуштил солза, се нашол себеси во лага кога заплакал.

Што е тоа што го гледаш? Понекогаш за да го најдеш она по што мечтаеш, за да го доживееш својот живот од бајките треба да погледнеш околу себе, треба да погледнеш во сенките под површината на очигледното.

Ме гази тежината на платнено - пластифицираниот куфер. Ме убиваат тие мали тркалца, тој нивен проклет иритирачки звук. Тие го уништуваат сјајниот аеродромски мермер, но и мене ме кинат на милијарди делови, ме сечат и ме праќаат онаму каде излез не постои...