Сања од Битола за животот со мултипла склероза: „Првиот напад го добив на 29 години, кога изгубив вид на едното око“

Какви симптоми имаш сега и како се справуваш со нив? Има ли нешто со што може да се ублажат симптомите или да се превенира влошување и сл.? Има ли некој познат тек на болеста или не може да се утврди индивидуално?

Бидејќи ова е мој период на релапси засега е затишје. Но, дали е затишје пред бура, ќе видиме.

Во останатиот дел од годината сум во одлична форма, дури и не размислувам на болеста. Но, штом дојде мај месец некако и психички ја очекувам непосакуваната гостинка.

Како што кажав, четири години губење на видот, а лани ова време го изгубив сензибилитетот на ногата.

За враќање во нормала, примам кортико, кој исто така си носи свои последици на здравите органи.

Како е да се живее со мултипла склероза и како ти влијае болеста на секојдневието? Имаш ли некакви тешкотии/препреки, дали треба од нешто да се откажеш и сл.?

Засега функционирам добро, иако можеби си задавам премногу обврски за на крајот од денот да не знам како се викам.

Препрека која мислам дека ја доживувам е губењето на концентрацијата, психата, за која мислам дека се носам добро но, не е така.

Веројатно сакам да ја победам анксиозноста и затоа си давам премногу обврски себеси како да сакам да ѝ дадам до знаење дека јас можам да направам сè што ќе посакам, а ти не можеш да ме спречиш.

Што правиш за да не се предадеш целосно на болеста и за да останеш позитивна, да уживаш во животот? Што е твојот издувен вентил?

Позитивна сум од самиот почеток. Но сепак, поддршката од најблиските и нивното разбирање досега, ме „турка“ напред.

Најмногу уживам во недела кога сум со децата и сопругот на наше заедничко уживање.

Колку е потребна поддршка од семејството и најблиските во секојдневниот живот? Кој ти е тебе најголема поддршка од моментот кога ја доби дијагнозата до денес?

Моја најголема поддршка од самиот почеток е мојот сопруг, моите и неговите родители.

На почеток, повеќе ми беше жал за нив отколку за мене.

Не сакав да им задавам болка со мојата болест, па од самиот старт ги убедував дека сум добро, сакав да ме гледаат насмеана и како ова да е минлива работа, ништо страшно, ќе помине.

Не сакав да се врати повеќе сликата од прозорецот на болницата додека сопругот ме чекаше на +40ºС од страв да ме остави сама.

И кога сам виде дека јас умеам да се борам ѕверски со болеста, институциите, докторите, државата, иако феминистички му пристапив, морам да признаам дека понекогаш таа почетна грижа ми недостига.

На секоја жена ѝ треба посилната половина макар само да те прегрне на крајот од денот.

Има ли во Македонија многу луѓе со оваа дијагноза? Се поддржувате ли меѓусебно? Ви значи ли кога знаете дека околу вас има и други кои се соочуваат со истото?

Во Македонија има над 1500 дијагностицирани со оваа болест а сигурна сум дека и повеќе.

Секако дека се поддржуваме, како што кажав претходно имав многу пораки од МС борци кои се пронашле на некој начин во романот, на настаните кои ги организираме со здружението, психолошките работилници се исто така добри средби каде си разменуваме и споделуваме искуства.

Што би им порачала на луѓето кои ја имаат оваа дијагноза?

На сите МС борци сакам да им порачам да не се откажуваат. Ништо во животот не е случајно, вие сте избрани со причина. Секој човек има своја мисија, ова е нашата.

Но, колку сме погласни, толку повеќе ќе успееме. Пробајте, излезете од вашата комфор зона, верувајте нема да зажалите 🧡🎗️

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

M. M. | Црнобело