Од срцето на една анксиозна девојка: „Анксиозноста не е болест, туку несигурност претворена во немир“

„Забрзаното срце, испотените дланки и виорoт на мисли не се знак дека нешто не е во ред со нас. Тие се знак дека премногу долго живееме на начин што не е во склад со тоа што навистина сме...“, вели Данијела Младеновиќ од Србија.

Данијела Младеновиќ од Србија на својот Инстаграм профил „AnksiozniOptimista“, каде има повеќе од 74.000 следбеници, отворено зборува за анксиозноста, како и за борбата со неа.

Многу луѓе кои се соочуваат со оваа состојба преку нејзините зборови ќе се почувствуваат сфатени и разбрани.

Нејзината исповед за анксиозноста гласи:

„Анксиозноста не е болест, туку …

Нас нè научиле дека анксиозноста е нешто што треба да се излечи, победи, задуши. Дека е непријател кој нè спречува да живееме „нормално“.

Што ако погрешно сме ја разбрале анксиозноста? Анксиозноста треба да се гледа како сигнал, а не како нешто што треба да се одбие, туку како нешто што треба да се разбере.

Анксиозноста не е болест, туку начин на кој нашето тело нè предупредува дека сме се оддалечиле од себе.

Кога премногу се приспособуваме на очекувањата, кога животот нè носи како река, а ние немаме сила да управуваме со сопствениот тек, телото реагира.

Забрзаното срце, испотените дланки и виор на мисли не се знак дека нешто не е во ред со нас. Тие се знак дека премногу долго живееме на начин што не е во склад со тоа што навистина сме.

Анксиозноста не е болест, туку потсвесен отпор против притисокот да бидеме силни, насмеани и расположени цело време.

Колку пати сме скриле замор зад насмевката? Колку пати сме рекле дека сме добро, иако трпевме од неиздржливост?

Телото памети. Кога премногу долго ги игнорираме сопствените граници, анксиозноста станува начин на кој нашата душа вика: „Не можам повеќе вака“.

Продолжува на следната страница...