Ненад Вржалски за Кочани, 1 година по трагедијата: „Ме лазат морници кога поминувам покрај Пулс, тоа место секогаш ќе носи тишина“

Детали

недела, 15 март 2026

„Кога ќе сретнам некој од повредените, се трудам да се однесувам како со секој пријател. Разговараме, се шегуваме, пиеме кафе. Свесно се трудам да не ги гледам лузните, туку човекот пред мене. Најважно е да чувствуваат дека се дел од секојдневниот живот и дека имаат огромна поддршка околу себе“, вели Ненад Вржалски за CRNOBELO.com.

Ненад Вржалски е магистриран софтверски инженер, кој покрај програмирањето се занимава со музика и со фотографија.

Тој е и еден од основачите на платформата SupportKocani, преку која неуморно работеше, заедно со своите ко-основачи и многу волонтери, да им помогне на сите семејства од градот кои загубија некого во пожарот или чиишто блиски беа повредени.

Една година по трагичната ноќ во дискотеката „Пулс“, кој зеде 65 животи, Ненад вели дека животот во градот е многу сменет.

А на секое негово поминување покрај местото на трагедијата, му се појавува чудно ладно чувство и му поминуваат морници, кои, најверојатно нема да исчезнат никогаш.

Во интервју за CRNOBELO.com, oвој хуман кочанчанец, зборува за контактот со повредените, нивните приказни, за несебичната помош што знаел дека треба да ја даде, за барем за миг на еден од нив да му е подобро:

Една година по пожарот во Кочани, како изгледа животот во градот, секојдневието на кочанчани?

Дури не можам ни да поверувам дека помина една година од трагедијата во дискотеката Пулс.

Во тие месеци времето бавно течеше за цела држава, а во Кочани времето како да се дели на пред и после тој настан.

Градот продолжува да живее, луѓето одат на работа, децата на училиште, кафулињата се полни, но под таа секојдневна слика сѐ уште се чувствува тишина и тага што не може лесно да се опише.

Многу семејства изгубија најмили, а лузните од пожарот нѐ потсетуваат дека таа трагедија не е само минато, туку дел од нашата сегашност со која ќе мораме сите заедно да се соочиме.

Ќе му треба многу време на Кочани да закрепне. Искрено осеќам дека луѓето се држат заедно, си даваат поддршка еден на друг и се обидуваат да продолжат напред, но сепак никој нема да го заборави она што се случи.

Таа болка ќе остане дел од колективната меморија на градот.

Поминуваш ли често покрај изгорената дискотека? Какво чувство ти буди кога си во близина?

Да, често поминувам покрај дискотека Пулс, бидејќи се наоѓа на самиот влез на градот и речиси е невозможно да се избегне.

Секојпат кога ќе поминам таму, ме обзема чудно ладно чувство, морници. Тоа место нè потсетува на една голема трагедија и на многу млади животи што беа изгубени или засекогаш променети.

Иако лично јас, па и цела младина на градот таму сме поминале безброј ноќи со гласна музика и пеење, сепак тоа место секогаш ќе носи тишина.

За да им помогнеш на сограѓаните, со уште двајца пријатели го формиравте SupportKocani... На колку семејства им помогнавте? Како изгледаше вашето секојдневие на почетокот - имавте ли време да јадете, да спиете, како поминувавте вие низ целата оваа ситуација?

Преку платформата SupportKocani успеавме да помогнеме на повеќе од 200 семејства погодени од трагедијата.

Помошта беше различна, финансиска, организациска, логистичка, но најважно беше што луѓето почувствуваа дека не се сами.

Не беше важно колку бројки ќе запишеме, туку колку вистински ќе помогнеме.

Верувам дека барем малку им олеснивме. Ништо не може да ја надомести болката или загубата што ја доживеаја тие семејства, но ако нашата помош успеала да им олесни барем еден ден, тогаш значи дека сето тоа имало смисла.

Нашата цел беше луѓето да почувствуваат поддршка, и финансиска и човечка.

Тие денови беа многу тешки. Работевме речиси без пауза, со многу малку сон и храна. Имаше многу повици, пораки, барања за помош.

Сите ние, особено младите волонтери, работевме со чувство дека мора да направиме нешто веднаш.

Никој не размислуваше за себе, туку само како побрзо и подобро да им помогнеме на луѓето на кои им беше најпотребно.

На почетокот бев многу вклучен во создавањето на платформата, а подоцна малку се повлеков од секојдневната работа.

Но, многу ми е драго што тимот продолжи силно и организирано.

Јас и понатаму помагам колку што можам, ме вклучија во организацијата на доста различни хуманитарни настани кои беа наменети за засегнатите, додека другите повици ги пренасочувам до дечките кои моментално работат како волонтери во SupportKocani.

За мене е најважно што иницијативата продолжи да функционира и да им помага на луѓето.

Продолжува на следната страница...