Ненад Вржалски за Кочани, 1 година по трагедијата: „Ме лазат морници кога поминувам покрај Пулс, тоа место секогаш ќе носи тишина“

Во времето кога најактивно работеше со сограѓаните, верувам се сретна со многу од семејствата, со повредените деца... Има ли некоја приказна (или неколку) што посебно те допреа?

Имаше многу тешки разговори и со семејства на загинати и со преживеани. Некои од тие приказни засекогаш ќе ми останат во главата.

Се сеќавам на неколку млади деца кои ни раскажуваа како во паниката настанала огромна гужва и луѓето едноставно биле заглавени едни над други во стампедо.

Не можеле да се поместат, а воздухот станувал сѐ потопол и потежок за дишење (како во печка).

Тие ни кажуваа дека во тие моменти чувствувале огромен страв и беспомошност, како времето да застанало (помирувајќи се со најлошото) и само чекале некој да им помогне.

За среќа, некои од нив успеале да се извлечат и денес се меѓу нас, но траумата од тие минути останува со нив засекогаш.

Имавте ли ситуации кога семејствата доаѓаа со благодарност и пофалба за тоа што го направи(вте) за нив?

Да, често кога ќе сретнам некој од семејствата, ќе ми кажат зборови на благодарност.

Понекогаш велат дека без нашата помош ќе се чувствувале оставени сами (алудирајќи на чекање помош од државата).

Тоа многу значи за нас, иако мислам дека не сме направиле ништо посебно, само сме постапиле човечки.

Во тие моменти цел град се обедини и многу луѓе помогнаа на различни начини.

Дали некои од овие луѓе низ изминативе месеци ти станаа и пријатели? Ве зближи ли трагедијата повеќе?

Да, дефинитивно. Во целиот тој тежок период поминував време со многу луѓе од различни сфери, волонтери, родители, млади луѓе кои преживеале и со дел од нив се зближивме навистина многу.

Кога поминувате низ нешто толку тешко заедно и работите со иста цел, природно е да се создадат пријателства.

Трагедијата донесе огромна болка, но во исто време и ги сплоти луѓето во градот.

Трагедиите често ги обединуваат луѓето, но би сакал таа солидарност и човечност да не се појавуваат само во тешки моменти, туку да бидат дел од нашето секојдневие.

Ми кажа дека често се случува кога ќе седнеш на кафе таму да има некој од повредените во пожарот. Комуницираш ли со нив? Што друго прават за да се вратат на нормалниот живот?

Кога ќе се сретнам со некој од повредените, се трудам да се однесувам сосема нормално, како со секој пријател.

Разговараме, се шегуваме, седнуваме на кафе.

Свесно се трудам да не ги гледам лузните, туку човекот пред мене.

Најважно е тие да почувствуваат дека и понатаму се дел од секојдневниот живот и дека имаат огромна поддршка околу себе.

Секој згаснат живот, секоја лузна ќе остане дел од нашето секојдневие, но не смееме да дозволиме тоа да нè дефинира, мораме да бидеме многу повеќе од тоа.

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

А. Ј. | Црнобело