Владо Георгиев за CRNOBELO: „Јас, како маж, не треба да им викам на своите ќерки, со сопругата не им даваме телефони“

На еден од концертите гостинка ви беше Наташа Беквалац, и звучевте одлично заедно. Дали можеби планирате некоја соработка со неа, некој дует?

Не не, тоа што го направивме сценски, тој штос, беше супер.

Јас пред неа имав и други гости, ама ете, за третиот концерт си помислив зошто да не, баш би било изненадување. 

И таа дојде, испадна лав, каква што и е приватно. Но, нема разговори за соработка, таа и јас сепак сме стилски премногу различни.

Дали постои некоја песна која сте ја испеале и да се каете за тоа, или песна што не сакате да ја пеете на своите концерти?

Не, апсолутно не.

За сè што сум испеал, објавил, за тоа јас прво мора да се согласам со самиот себе дека е тоа - тоа и дека е тоа готова песна така каква што треба да биде. Нема каење.

Која е најпозитивната, а која е најнегативната работа да се биде сопственик на брод?

Поседувањето брод е сериозна обврска. Неодамна ми влезе вода во бродот и беше сериозен стрес, зашто тој број мене ми е куќа, цело лето го поминувам на тој брод со семејството.

Не се вели џабе дека човек кој е сопственик на брод двапати се радува - кога ќе го купи и кога го продава.

Но, тие што го продаваат бродот не се вистински љубители и бродосопственици. Во ред е да го продадеш за да си купиш друг кој повеќе ќе ти годи.

Бродот кој имам сега е баш како што го сакав, а го купив после многу, многу работа. Сакав да си го заработам сам, чесно.

Се вика Солена, по моите ќерки Софија (12) и Елена (8).

Кога ги спомнавте ќерките, на скала од 1 до 10, колку сте строг татко?

Јас? Два, ха-ха.

На која „финта“ ве фаќаат најлесно да го добијат тоа што го сакаат?

Тоа што не би требало да го добијат, не го добиваат никогаш.

Но, добиваат многу од мене, едноставно, овде се работи за однос на татко и ќерки, женски деца.

А туку сме, да кажам, ние татковците, малку во некој пат позиција.

Сега, реално зборувам. Јас никогаш не можам да им го кажам тоа што може да им го каже мојата жена...

Во женскиот мозок, ние мажите никогаш не можеме да влеземе, ниту сме успеале. Кога и да сме пробале, ни се удирало од глава, лошо сме си поминувале.

Кога ние мажите мислиме дека ја познаваме женската природа, сфаќаме дека тоа не е точно.

Како што ни вие не можете да знаете како е во машкиот мозок. Ние мажите кога сме мали, ние сме глупаци, трчаме по топка, потоа сме глупаци за нешто друго - пиеме пиво, гледаме спорт, слушаме музика, ние сме како некоја проста дизел машина.

А вие сте хибриди со некои батерии и не можеме да ве „научиме“.

Е, што е всушност поентата на сето ова, зошто ти го раскажав ова досега?

Јас се трудам да говорам и да бидам сериозен со нив само кога гледам дека е нешто многу важно.

Никогаш не зборувам во празно, не ги карам без врска, не викам на нив зашто мислам дека како маж не треба да викам на своите женски деца. Освен некогаш малку Софија, таа е малку карактерно, да кажам, динамична, ха, ха.

Знам дека некогаш мора да го повишам малку тонот на нив, но ме послушуваат многу брзо и многу брзо се коригираат.

Мојата жена може цел ден да биде во фајт со нив.

А јас сметам дека ако константно ги коригираш, викаш по децата, тогаш работите губат смисол, немаат сила.

Се трудам да се вклучам само кога е многу важно и кога е нешто стварно сериозно.

А за глупост, дали нешто паднало, дали нешто не е на место, тоа не ми пречи, ни ги карам за такви стиници.

Но, ние и понатаму инсистираме на тоа дека тие не треба да имаат телефони. Тие имаат часовничиња преку кои им кажуваме кога сме пред училиште за да ги земеме, или јас или главно, жената.

И, едноставно, тоа е така. Се трудам, согласно нивните години, да им воведувам некои работи, да не ги држам под стаклено ѕвоно, зашто сè што јас и сопругата им браниме, на крајот ќе го чујат или ќе го видат од некој друг, па некогаш е подобро некои работи да ги дознаат од нас.

Со ќерката Елена

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

А. Ј. | Црнобело