Не ми кажувај како си ме сакал...

Понекогаш зборовите се излишни кога душата е пуста, не можеш да испееш песна без стихови, не можеш да почувствуваш љубов без страст, не можеш да ја видиш светлината се додека се наоѓаш во тунел и не сакаш да излезеш од него.

Јас конечно излегов со трчање иако знаев дека не сакав да го напуштам тоа засолниште кое можеби беше темно, влажно и студено, но ми даваше колку толку светлина во очите, сувост во усните и топлина во срцето кое сега е камено.

Затоа не ми кажувај, не ми кажувај како си ме сакал…

Не ми кажувај како сè би направил за мене, кога не стори ништо. Не ми кажувај дека ќе ми простиш, бидејќи јас треба да ти простам, а не сакам.

Не ми кажувај дека го чувствуваш неговиот допир на моја кожа, бидејќи ниту јас самата не го чувствувам. Не ми кажувај дека сега ме чувствуваш мене, ја чувствуваш мојата нервоза, осаменост, фрустрација, тага, бидејќи не постојат.

Како можеш да почувствуваш нешто што не постои?

Заборавив, се извинувам, можно е, јас ја чувствував твојата љубов иако не постоеше. Така ти е тоа, заљубен човек чувствува сè што е потребно за да ја задоволи неговата жед за љубов кога ја нема.

Не ми кажувај дека сум ти легнала на срце како добро вино на пијана љубов, не ми кажувај дека сум ти се топела во усните како коцка темнo чоколадo која ти ја разблажувала душата, бидејќи ти мене не ми легнуваше како добро вино на пијана љубов.

Јас бев пијана од добро вино поради твојата невозвратена љубов, можеби ти се топев во усните како коцка темнo чоколадo која ти ја разблажувала душата, но ти мене ми се топеше како восок на гола кожа и ме гореше секој ден сè повеќе.

На крајот добив лузна. Не е една, повеќе се, ги знаеш добро кои. Никогаш нема да заздрават, но не ми кажувај дека ќе ме потсетуваат на тебе, на твојата „љубов".

Не ми кажувај ништо како и секогаш, во тоа си најдобар, продолжи понатаму без збор, потони во твојата тишина, бидејќи таа ми е позната вода од која знаеш дека никогаш нема да те спасам.