Сè уште се сеќавам на неа кога пијам црвено вино...

Сè уште се сеќавам на неа кога пијам црвено вино, сè уште го пијам со секоја една голтка тегнејќи го низ моето грло како што нејзините бакнежи се тегнеа на моите усни.

Сè уште се сеќавам на неа кога пушам цигара до крај која ми ги гори усните, како што тоа некогаш го правела нејзината љубов.

Сè уште се сеќавам на неа кога поминувам низ мојата улица, сè уште ја гледам во уличната сијалица која е сведок на сите тие солзи, бакнежи, совети, прегратки, погледи кои се доволни за да се разбереме додека сијалицата ни го заслепува видот.

Сè уште се сеќавам на неа кога ќе излезам сам, сè уште ја гледам во секоја што ќе помине покрај мене, надевајќи се дека тоа е таа во толпата, но потсвесно знам дека не е, неа ја има кога таа сака, кога не сака не можеш да ја најдеш низ градот.

Сè уште се сеќавам на неа кога ќе видам бебе, ги гледам нејзините очи во неговите, беа толку невини и слатки, но никогаш не ѝ го кажав тоа.

Сè уште се сеќавам на неа кога пијам ладно пиво во жешка вечер, сè уште ја притискам во спомените како што пивото ме притиска во стомакот.

Сè уште се сеќавам на неа кога некој ќе го довикне нејзиното име, веднаш се вртам околу себе како испаничена будала среде град, за само уште еднаш да го вкрстам мојот поглед со нејзиниот, кога веќе патиштата се раскрстија.

Таа замина по тој што ја избркав јас, а јас тргнав по оној убавиот кој ми го посакуваше таа, нејзиниот беше со дупки, камења, кал, без асфалт, а мојот…

Мојот беше убав, чист, но сепак секој чекор ме печеше под нозете, како да газев бос по тој жежок асвалт, а не бев бос, можеби тоа беше само мојата грижа на совест, се спуштила над моите стапала и ме следи во секој чекор.

Не знам…

Само знам дека сè уште се потсетувам на неа кога ќе видам светлина, каква било, бидејќи таа беше единствена светла точка во мојата темница.

Сега, сега ми остана само да се потсетувам и да плачам во најтемниот ќош, стуткан како лудак, но барем темницата овој пат ќе биде целосна, барем ќе ги голтне тие мои солзи како што јас ја голтнав мојата љубов кон неа кога одлучив да ја напуштам.

Темницата ќе ги голтне солзите, а јас ќе ги голтнам сеќавањата на начин на којшто го пијам виното, бавно, голтка по голтка, чашка, две, доволно за да ме зашемети.

Д.М. | Црнобело