Сите знаат дека не се сакаме повеќе, освен ние двајцата

Олабавено, веќе заборавено, повторно се враќа, стега, немирно, како торнадо кое ме врти во круг, а потоа ме удира од земја која се претвора во твоите прегратки.

Ме стега во градите.

Кога слушам тажна песна, грлото не подголтнува, пробувам да ги голтнам солзите, спомените, сеќавањата, но не оди пустото заглавило таму, загушувајќи ме во секоја нота.

Заглавени се и бакнежите, удавени во усните, искасани, засушени, напукани, влажни некогаш, повеќе никогаш.

Ме стега во градите, а и во слепочниците кога ќе се погледнам во некој ќош од градот кој некогаш бил наш ќош, а имаше многу такви, наши кружни ќошеви во кои се вртевме само јас и ти.

Далеку од очите на јавноста, а сепак експонирани до бесвест, но си мислевме не е очигледно, никој не знае, а знаеја сите.

Знаеја сите освен ние двајца, дека се сакаме, а очајно сакаа да се мразиме. Го добија посакуваното.

Сега сите знаат дека не се сакаме повеќе, повторно освен ние двајца.

Ние никогаш не сме знаеле ништо, секогаш сме биле изгубени еден во друг, прилепени еден во друг, некогаш љубовта ме стегаше во градите, ти ме стегаше во прегратки.

Сега спомените се оние што ме стегаат до загушување, мирисот на тебе бега како во кошмар, а јас се будам будна обидувајќи се да те дофатам повторно.

Ме стега во градите, онаа наша приказна, недовршена, без крај.

Ме стега, испеана е во секоја тажна песна, а можеше да биде рецитирана во весели стихови кои никогаш нема да бидат сврзани.

Ќе се изгубат така, расфрлани како секое парче од нашето срце изгубено во просторот, изгубено во секој еден од нашите ќошови, а имаше многу такви.