Бев само порцеланска кукла за тебе, твојата омилена играчка

Со него секогаш се чувствував како да се наоѓам под светлото на безбројните блицови.

Вештачка насмевка, совршена фризура, не смееше ништо да ми фали, не дека тој ќе ми кажеше директно дека нешто не е во ред на мене, туку неговиот поглед беше доволен за да се почувствувам недоволна.

Блицови, блицови, се вртиш околу нив, застануваш во совршената поза, од која ти се виткаат коските, но ти продолжуваш да стоиш сè додека не се скамениш.

Сето тоа само за таа пуста фотографија која треба да им се допадне на другите, без разлика дали твојата тага во очите на сликата некој ќе ја забележи.

Најверојатно нема, сите мислат дека си среќен, од толку глумење, можеби некогаш и сам ќе поверуваш во тоа.

Порцеланска кукла, без емоции. Кога подобро ќе размислам имав емоции, но скриени врискаа на дното на душата, беа потиснувани од сето она вештачкото кое ми тежеше на срцето.

Со него секогаш се чувствував совршено, но мртво, тоа не беше тоа што сакав да го правам цел живот, да се вртам со лицето кон светот само за да покажам колку ми е совршено.

Не сакав да го држам под рака и заедно да глумиме претстава која секогаш завршуваше во спалната соба после премиерата на невидливи награди, завршуваше во темница во која не се забележуваа гримасите и тагата на нашите лица.

Но, сето тоа заврши, сфатив дека не било потребно да бидеш совршен за некој да те сака, а тој не ме сакаше мене, туку ја сакаше мојата совршеност која не постоеше, а нема ниту да постои некогаш, бидејќи никој не е совршен.

Порцеланска кукла, неговата омилена, ете тоа бев за него, ништо повеќе, ништо помалку, само играчка.