Писмо до другарчето од детството

Драго другарче,

Се сеќаваш ли на првите букви кои си ги напишал во тетратката за почетно пишување во прво одделение? Имаше сини и портокалови... Се сеќаваш ли на симпатијата од основно? Каква боја на очи имаше? На До - Ре - Ми? Денес, знаеш ли да ја интонираш скалата? Се сеќаваш ли на сите оние пати кога колената ти крвареле? Па си чекал крвта да засири, да се направи корупка, па да ја откорнеш. Или на сите грозни сирупи кои ти ги давале твоите против кашлицата?

Се сеќаваш дека едно време веруваше дека Дедо Мраз постои? Денес на многу места не постојат ниту синдикалните организации кои ги даваа новогодишните пакетчиња! Знам дека со душа чекаше да дојде недела, да седнеш пред телевизор и да видиш дали Том конечно ќе го јаде Џери, на ручек ја консумираше бушавата азбука, вечерта пак се прашуваше дали мечето Ушко ќе ги смени своите карирани пижами...

Денес сакам да те вратам во твоето детство. Сакам да го разбудам детето во тебе. Сакам барем за момент да си безгрижен, спокоен, насмеан, преполн живот. Сакам да те потсетам на она време кога раскрвавеното колено беше најголемата болка во твојот живот. Знам дека денес имаш и други болки, ама те молам, задржи ја помислата дека коленото изгребано од цемент боли најмногу, како ништо друго.

Чувствувај се моќен како кога татко ти ќе те земеше в раце и ќе те кренеше високо за да го допреш таванот.

Те молам, не престанувај да веруваш во приказни. Па, тие се толку волшебни. Се случуваат и сега, верувај ми, ете една можеби се случува во куќата на соседот, другата две улички над твојата зграда, третата во паркот...

Не престанувај да сонуваш. Како кога бевме деца и сонувавме дека ќе станеме пилоти. Не станавме, ама пробај да го видиш небото подобро. Патувај многу, искачи се на многу врвови. Не заборавај на удобната облека.

Подарувај прегратки, многу! Како оние што по неколку пати ден и ги подаруваше на Софи од трети. Некогаш, твојата прегратка за некого може да биде најефикасниот лек.

И да, учи го синот на оние вредности на кои нас не учеа, дека луѓето се сакаат, дека треба да бидеме морални одговорни, чесни, дека на постарите им се помага, дека љубезноста е уметност...

Во најскоро време, очекувам да ми пишеш.

Ти посакувам прекрасен ден,

М

Автор: М.К.