Како умираат пријателствата?

Почнува вака некако... Прво почнуваш да мериш кој на кого почесто се јавува.

Потоа, чувствуваш некој притисок како нешто да мораш. Не си сигурна дали сакаш или не, само ете нешто те притиснува во градите. А, не е убаво кога боли.

Потоа следи фазата каде од тоа што сè беше тема за разговор, веќе ништо не се наоѓа. Од тоа да се слушате постојано, до тоа да не ни знаеш кога последен пат сте се чуле.

А потоа постојат две опции.

Прва, онаа која ја применуваат две зрели личности, иако се малку, е разговорот. Седнуваш со лицето од гореспоменатата приказна и велиш:

„Нешто не штима. Љубовта ни се олади. Дали ја ставаме на терапија или ја оставаме да умре?“

Втората е да молчиш и да почнеш да се чувствуваш:

• Исклучено,
• Напуштено,
• Разочарано...

Тука почнуваш да размислуваш само за она што другата страна НЕ го направила. А ти мислиш дека требаше.

Не би ти паднало на памет да размислиш за околностите во кои се нашла таа твоја некогашна блиска личност. Што ти е гајле што ѝ се случува. Немаш ти време за тоа.

И крајната фаза, онаа која наизглед не боли, бидејќи никој на никого не се јавува, а во суштина ви ги раскинува сите пори на вашето тело, на целиот свет кој го градевте заедно, е таа во која сите молчите.

Пуштате така да отиде.

Да направи тој другиот нешто.

Тој другиот да биде „возрасниот“ во ситуацијата.

Тој другиот да каже: Еј, зафркнав работа.

Така умираат пријателствата. Бавно, тажно и болно.

*За секое пријателство кое умрело во тишина, горе се изгаснале барем неколку ѕвезди.

Извор