Како изгледа животот со Туретов синдром – Ја опцу кралица Елизабета во лице, кажа навреда на BAFTA

Покрај извиците и навредите, некогаш Џон нема контрола ни над она што го прави. Во документарецот има и снимки на кои се гледа како плука храна кон мајка му додека вечераат.

„Туретовиот синдром е ужасно нарушување. Јас не сакам да сум во центарот на вниманието.

Сакам да можам да прошетам на улица без да привлекувам внимание со викање или пцуење“, вели Џон.

Сепак, со документарецот сфатил дека може да им помогне на другите луѓе со истиот проблем.

„Тогаш знаевме дека постои Туретовиот синдром, но беше многу ретка состојба. Денес го имаат милиони луѓе…

Кратко по првиот документарец, сфатив дека конечно имам платформа со која можам да го променам начинот на којшто се гледаат луѓето со синдромот“.

Во документарецот, Џон е на тинејџерска возраст и зборува за пцостите што ги кажува против своја волја.

Тој вели дека пробува да се воздржи, но тоа го прави тикот уште посилен.

„Мислам дека ги кажувам (навредите и пцостите) бидејќи знам дека ќе разгневат некој. И, кога го помислувам тоа, ми станува полошо.

Исто е и со криците – знам дека ќе разгневат некој. И, никако не можам да се сопрам“.

Потоа, во 2002 година, беше издаден уште еден документарец за Џон. Тогаш тој веќе е во своите 30-ти, а открива дека се чувствува како некој да му го контролира умот.

Синдромот имал и толку лошо влијание врз неговиот живот што имало периоди кога размислувал и на самоубиство.

Сфатил и дека кога е под стрес, тиковите стануваат поизразени.

„Колку повеќе сум загрижен, толку е поверојатно дека треба да бидам загрижен.

Јас не е прашувам дали ќе се посрамотам, туку се прашувам кога ќе се случи и колку лошо ќе биде“.

Еден од ваквите моменти кои засекогаш ќе бидат врежани во сеќавањето на Џон е неговата средба со покојната кралица Елизабета.

Во 2019 година, Џон беше одликуван од кралицата за неговите напори поврзани со зголемување на свесноста за Туретовиот синдром.

Пред да влезе во палатата каде што се одржувала церемонијата, полицијата почнала да го пребарува неговиот автомобил – нешто што е најнормално.

Но, во тој миг, Џон неволно извикал: „Бомба! Имам бомба“.

Потоа, кога се нашол лице в лице со кралицата за да му го даде орденот, Џон неволно извикал: „Е*и ја кралицата!“

Елизабета, свесна за состојбата на Џон, не изреагирала, не му ни замерила, но тој се чувствувал засрамено.

„Беше ужасно. Имаше бенд што свиреше и мислев дека некои од свирачите ќе се задавеа од инструментите бидејќи пробуваа да не се насмеат.

Но, кралицата не ни трепна. Беше смирена. Беше многу фина, ме праша за документарците и ми честита за работата.

Сигурно некој ја имал опцуено,и претходно, но не верувам дека ѝ се случило во нејзината палата“.

За нарушувањето нема лек, но некои терапии можат да помогнат во контролирањето на симптомите.

Доста често, лицата со Туретов синдром страдаат и од други проблеми со менталното здравје, како АДХД, анксиозност или аутизам.

Џон, пак, продолжува со својата борба и се надева дека новиот филм можеби ќе направи промена.

„Денес има многу работи што можете да ги кажете во една реченица, а се експлозивни.

Можете да излезете на улица и да извикате неколку зборови за кои ќе ве удрат, ќе ве уапсат, ќе ве истепаат.

Се надевам дека новиот филм ќе ги натера луѓето да размислат двапати, да им дадат простор и време на другите и ќе ги научи да имаат трпение за оние кои се поразлични од нив“.

Спирова С. | Црнобело