Смејте се на грешките, зарем имате друг избор?

Станав да си направам кафе. Ставив вода да се затопли, посегнав по мојата омилена шолја и ставив две лажици капучино. Занесена во моите мисли, лутајќи во мојот имагиниран свет, несвесно посегнав по солта и ставив три лажици, бидејќи кафето го пијам поблаго.

Знам дека ви звучи смешно, така и треба кога не внимавам. Ја ставив зовриената вода, додадов млеко и веќе започнав да визуелизирам како го пијам моето вкусно, слатко кафе кое само јас можам да си го погодам.

Се испружив на креветот и со шолјата во рацете сè уште лутав во моите мисли. Oдеднаш солениот вкус на моето „благо" кафе ме врати во реалноста.

Нормално го истурив во вц-шолјата, што можам да му правам друго, сигурно нема да го испијам.

И почнав да се смеам, на глас, убаво од срце, се насмеав на моја сметка, малку подолго од што требаше и малку погласно од предвиденото, но се почувствував убаво.

Сепак грешките се тие што нè враќаат во реалноста и нè потсетуваат дека сè што е слатко е кратко и треба да се трудиме колку што можеме повеќе да го продолжиме тој рок на траење.

Од овој ден, откако убаво се изнасмеав на мојата грешка со кафето, започнав да се смеам на сите грешки во мојот живот кои секојдневно ме тераат да лутам во мојот имагиниран свет во кој истите не постојат.

Навистина, се смеам и тоа на глас, така ефектот е поголем.

Се смеам бидејќи секој прави грешки, независно дали става сол во кафе или навредува некој, човечки е да се погреши, а уште почовечки е да се прости. Посебо себеси, бидејќи втората шанса е важна само кога си ја даваме себеси.

Смејсте им се и вие на грешките во лице, на глас, зарем имате друг избор?