Тогаш го живееме животот!

Нема ништо поубаво од тоа некој мене да ми раскажува приказни. Кога бев сосема малечка сакав да ми ја раскажуваат приказната за Пепелашка... И сонував, толку свесно копнеев дека еден ден ќе го имам најубавиот фустан, кралската круна, блескави дијаманти, кристални чевлички и принц на бел коњ.

Денес на себе имам партали, а наместо принцот ќе дојде само коњот во бело фиќо. Но, да знаете посреќна сум од Пепелашка. Затоа што моето живуркање не трае до полноќ, туку цел еден живот.

Толку многу имав, а ми личеше малку..Што имав? Имав љубов во себе за светот околу мене, имав милион подарени насмевки од странците на улица кои случајно поминувале покрај мене.... Имав право да сонувам, да мечтаам, да копнеам дека можам да летам. И летав , летав во соништата...  А, кога ќе се разбудев, реалноста ме допираше и мислев дека е премногу сурова... Но, сфаќам дека ова се уште е прекрасен свет.

Не сакам да ви филозофирам, не би го направила тоа најдобро. И јас грешам, сосема човечки, како и Вие.  Човечки е да се греши, но да се истрае во тоа е ѓаволски.

Сфаќам дека знам само една вистина. Вистина е дека светот е составен од неколку големи вистини и милиони мали лаги... Вистина е дека вистинското богатство е во срцето, а не во паричникот. Вистина е дека малите деца се главоболка, големите -инфаркт. Вистина е дека некои луѓе и некои настани вечно ќе ги паметиме. На нив ќе се сеќаваме по убавите спомени што оставиле траги во нас.  Тие луѓе и тие настани се осудени да бидат запечатени во нашата свест како најубав дел од животот, пропратен со многу силни емоции.  

Тоа е дел од животот во кој се работи за живот и смрт, кога го сфаќаме значењето на животот и неговата вредност.  Тогаш успеваме да ја разликуваме вистината од лагата и љубовта од омразата. Тогаш се запознаваме себеси. ТОГАШ ГО ЖИВЕЕМЕ ЖИВОТОТ!

Автор: М.К. | Црнобело