Марија-Магдалена од Битола е професорка со совршен моден стил - носи и облека од втора рака и парчиња од баба ѝ

Ги почитувам жените со манири. Има многу такви битолчанки, има жени кои длабоко газат во својата осма деценија, а сè уште ги имаат своите женствени манири. Таквите ми се пример.

Има многу и од светот на модата, и од светот на инфлуенсерството.

Руските жени посебно ги следам, исто како и Французинките, имаат нешто во својот стил што е посебен и е совршен, без да изгледа дека вложиле премногу труд.

Го сакам опсервирањето на луѓето, ќерка ми умее да се пошегува дека хоби ми е „people watching“.

Но, луѓето, без разлика мажи или жени, нивниот стил, манири, гестикулации, начин на кој се прикажуваат и оставаат печат сакам да го гледам, некогаш сама во кафуле низ некоја метропола, на аеродром, на клупа в парк, сакам да учам од сите тие визуелни човечки библиотеки и тие детали некако да ги применувам.

Се трудам да бидам пример за помладите, онака како што јас учам од постарите од мене, но знам и покорно да учам и од генерацијата Z, кои се провокација со сè она што ние не бевме.

Преферирам потемни бои, сите нијанси на сиво, од бела до црна. Пастелни бои сакам, но единствено на сончана кожа.

Како се менуваат критериумите со годините, најважни ми стануваат материјалите и си дозволувам „луксуз“ кога избирам парчиња веќе да не ми поминува синтетика ни под разно.

Ги засакав и создадов однос кон свилата, волната, кожата и кашмирот, а чипката и кадифето се материјали кои ми се избор за вечерна гардероба.

Чантите не ми се некоја пасија, поседувам една MONA и веројатноста е кај и да сум видена ќе сум со неа, а посебна љубов, како и секоја жена, имам кон високите потпетици и патиките.

Денешната мода дозволува секакви комбинации, зачинети со сопствен стил и особеност.

Сметам дека најпрепознатлив детаљ ми е косата, која е во рацете на мојата Маја и очилата за сонце кои се на мене во секоја пригода, како омилен додаток во секоја комбинација.

Продолжува на следната страница...