Мери Амбросова за самохраното родителство: „Не смеев да се распаднам, ниту да се разболам – ќерка ми зависеше само од мене“

Работевте ли на тоа ќерката да има нормален однос со таткото, и покрај тоа што се на далечина, но и генерално да се задржат меѓусебните семејни односи? Колку е тешко да се постигне тоа?

На почетокот беше тешко. Првите шест месеци откако се вративме, тој не воспостави контакт – од свои, според него, оправдани причини.

Но подоцна почна да се јавува, и од тогаш наваму, секогаш имал пристап до Марта. Јас никогаш не го прекинав тој контакт – иако имав причина да се налутам, решив да не влегувам во борба.

Токму тогаш беше клучниот момент – кога можев да бидам повредена, огорчена и да го напаѓам.

Но јас избрав друг пат: да бидам одговорна мајка и да направам сè што е можно за Марта да има здрав однос со татко ѝ, без разлика на нашата приказна.

Полека, и меѓу нас како поранешни партнери се изгради некаков дијалог. Иако имаше моменти на недоверба, особено од негова страна, јас решив да го одржувам тој однос достоинствено, без расправии и манипулации.

Пред некое време си помислив – разделбата покажува каков е некој како личност. За среќа, иако сме многу различни, успеавме да поставиме основа на заемна почит.

Понекогаш знаеме да се поткараме, но никогаш не сме дозволиле конфликтите да ѝ наштетат на Марта.

И мислам дека тоа е зрелост – не заради нас, туку заради неа.

Дали некогаш дозволи твоите негативни емоции да го попречат нивниот однос или ја охрабруваше на контакт и средби со него? Колку твојата професија и познавање ти помогна да се справиш со ситуацијата на зрел начин?

Никогаш не сум ѝ го попречила односот со татко ѝ – напротив, јас сум таа што секогаш ја охрабрувала да му се јави, дури и кога тој бил подолги периоди неактивен.

Знаев колку ѝ недостига, колку ѝ беше тешко првите години. Имаше моменти кога на други татковски фигури им приоѓаше како начин да ја надомести таа блискост.

Тоа ме болеше, но не го користев против неа, ниту против него.

Како психолог знаев дека не треба да дозволам мојата повреденост да ѝ го наруши нејзиното искуство со таткото.

Тоа знаење го пренесувам и на жените со кои работам – дека зрелиот пристап не значи да се заборави болката, туку да се стави доброто на детето на прво место.

Верувам дека секогаш некој од двајцата е посвесен. И одговорноста ја презема тој.

Какво ти беше чувството кога требаше да ја пратиш во друга држава, првпат во посета на нејзиниот татко, па и да ја подготвиш за живот со друга жена? Какви совети ѝ даде, а би послужиле и на другите родители во слична ситуација?

Искрено, чувството беше непријатно. Како неправедност, нешто што не сум го бирала – а сепак морав да го прифатам.

И тоа не дојде најавено – пред патувањето дознав дека ќе биде таму и жена со која тој сега живее. Морав брзо да се соберам и себеси – и неа.

Со Марта разговарав смирено. Ѝ објаснив дека ќе биде со „пријателка на тато“, дека можеби таа ќе ѝ ја чешла косата или ќе ѝ помага околу облекување.

Но и дека ако нешто ѝ биде тешко или ѝ стане непријатно – ќе имаме наш таен знак. Така што без зборови ќе можам да препознаам дека ѝ треба поддршка.

Од една страна, ми олесни сознанието дека нема да биде сосема сама со татко ѝ – бидејќи никогаш претходно не бил со неа толку долго.

Првите денови ми беа чудни, сè ми беше тивко и празно. Но потоа фатив нов ритам – и сфатив дека и јас сум човек што има право на здив.

Секако, како се ближи денот кога треба да ја земам – срцето ми се полни.

И во сето ова научив едно нешто: Детето треба да почувствува дека не е ставено помеѓу. Дека има право да се чувствува прифатено – и тука и таму.

Си се нашла ли некогаш во непријатна ситуација како самохран родител?

Кај нас, за жал, разводот сè уште често се доживува како неуспех – како „грешка при изборот на партнер“. Од таа гледна точка, да – имаше коментари.

Некои пријатели велеа: „Не направи добар избор“, а други едноставно ме гледаа како да не сум успеала.

Но вистината е – јас никогаш не сум го доживеала тоа така. Никогаш не сум помислила дека ми е грешка што токму тој човек е татко на моето дете.

Ако треба повторно да изберам – пак би го направила истиот избор.

Не верувам во концептот на „успешна“ или „неуспешна“ врска – верувам во процес. Ние живееме долг живот, се менуваме, и не секоја врска треба да трае засекогаш.

Нас никој не нè учи како да избереме партнер, како да градиме однос, како да поминеме низ кризите што доаѓаат.

И искрено – мислам дека нашиот однос немаше да се распадне ако јас тогаш ги имав знаењата што ги имам денес.

Но токму тој пад ме натера да учам, да се надградувам, и да се подготвувам – не само за следната врска, туку и да им помагам на другите.

Затоа не гледам на тоа како неуспех. Гледам како на животна лекција. Благодарна сум за тоа искуство – затоа што преку него растев и се трансформирав.

После неколку години, кои ти се денес најголемите предизвици како самохран родител?

Искрено, најголем предизвик ми е координацијата – помеѓу нејзините потреби, мојата работа, моето учење и потребата да задржам барем малку простор за себе.

Таа организација бара многу енергија, концентрација и постојано приспособување.

Најтешко ми беше периодот кога татко ѝ цели две години не придонесуваше финансиски. Да заработуваш сам – за двајца, а истовремено да бидеш 100% присутен родител – е огромна тежина.

Облека, прошетки, патувања, боледувања, училиште – сè е на тебе.

Денес, кога треба да патуваме, знам дека јас ќе ја спакувам облеката, ќе возам, ќе носам – и си велам: „Не за џабе дете го гледаат двајца“.

Немаш простор да се разболиш – таква опција не постои.

Ова не се гледа однадвор. Мора да се доживее – за да се разбере тежината и благословот на самохранoто родителство.

Што научи од целото искуство како самохрана мајка и жена која гради кариера истовремено?

Научив дека нема простор за „не можам“ – нема опција за неуспех. Научив дека можам да се потпрам само на себе.

Што ќе им порачаш на сите мајки кои се во слична положба?

Им порачувам на сите мајки – да бидат храбри, но и мудри.

Ако постои можност таткото да учествува – и емоционално и финансиски – дозволете го тоа. Не заради вас, туку заради детето.

Исто така, до мажите: ве охрабрувам да останете присутни во животот на детето, дури и кога односот со мајката е завршен.

Важно е да се преброди инаетот, лутината и чувството на повреденост – колку што е можно побрзо.

Затоа што: Односот со поранешниот партнер е ваше „подсемејство“ – и тој ќе влијае на главното семејство што можеби ќе го создадете понатаму.

Колку повеќе има зрелост и меѓусебна почит во тоа подсемејство – толку поголеми се шансите и вашето дете, и вашата иднина да бидат стабилни, мирни и исполнети.

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

М. М. | Црнобело