Александар Динев за родното Балинци, валандовско: „Мирисот на ајвар во дворот на баба ми е посебен“

Детали

петок, 03 октомври 2025

„Мирисот на ајварот кај баба, првата возбуда од школскиот ден, прашината од игралиштето, заморот и радоста од качувањето до манастирот Св. Ѓорѓи и бучавата од кафулето во центарот - тоа е моето Валандово, тоа е моето Балинци, мојот дом и мојата приказна“ - вели Александар Динев за серијалот „За мојот роден крај“ и ни ги откри петте омилени места.

Најпознатиот македонски тик-токер, Александар Динев, е роден во селото Балинци покрај Валандово.

И токму таму го поминал детството и почетокот на тинејџерските години, пред да се пресели во Скопје.

Денес, тој ја користи секоја можност да се врати дома, да помине време со родителите и пријателите кои останале таму.

Иако се поминати години, емоциите се уште присутни, а Динев со многу љубов и носталгија се сеќава на петте места кои за него се синоним за домот, за Балинци и Валандово.

За CRNOBELO.com, тој открива што прави да му е топло околу душата секогаш кога ќе дојде во родниот крај:

„Родното место секогаш го носиш во себе, без разлика каде ќе заминеш.

Јас сум од Валандово, село Балинци, и секогаш кога ќе се сетам на детството, ми излегуваат пред очи пет места што ми значат повеќе од сè.

Прво, тоа е мирисот на ајвар кај баба ми. Кога почнува есента, селото мириса на ајвар.

Тој мирис знаеше да се рашири низ сите дворови, но кај баба ми имаше нешто посебно.

Седев до неа, ја гледав како со љубов и трпение меша во големиот лонец и едвај чекав да заврши.

Најсладок дел беше кога земавме кришки свежо лепче и го бришевме остатокот ајвар од ѕидовите на тенџерето.

Тоа беше наш мал ритуал, момент на топлина и блискост.

Денес, кога и да видам тегла ајвар, веднаш ме потсетува на баба ми, на двор полн со љубов и на детство.

Втор на листата ми е првиот школски ден во „Даме Груев“. Нема дете што не го памети првиот училиштен ден, а мојот е врежан многу добро во моето сеќавање.

Носев тексас јакна и фармерки, белата маичка ми беше испишана со некој текст, а јас бев полн со возбуда додека мајка ми ме држеше за рака.

Училиштето „Даме Груев“ за мене беше нов свет.

Внатре имаше шарени лего коцки, мали играчки-животни и цела група деца што ми беа и нови лица и нови пријатели.

Се сеќавам дека гордо ѝ покажував на учителката како можам да бројам до 100, со насмевка што не ми се симнуваше од лицето.

Тој ден беше почеток на една безгрижна авантура, која денес ја гледам со огромна благодарност што сум имал привилегија да имам едукација која ми буди носталгија.

На трето место е игралиштето во Балинци. Игралиштето во селото беше нашата мала вселена.

Таму времето течеше поинаку, во тоа време бевме без телефони, без интернет, само смеа и игри.

Игравме криенка, трчканица, фудбал, долга магарица, скокавме со јаже… и секој ден се враќав дома со раскрвавено колено.

Но, тоа не ме спречуваше, напротив, ми беше доказ дека сум си играл за душа.

Најубаво беше летно време, кога сите деца од селото се собираа по шест часот навечер и игравме сè додека не паднеше мрак и мајките не нè викнеа да влеземе.

Тоа беше вистинското детство… гласно, разиграно и исполнето со радост.

Продолжува на следната страница...