Коки за спомените со Дуле: „Тој беше мангуп ‘бечка школа’, а нашите свирки беа дел од едно поинакво Скопје“

Детали

четврток, 23 октомври 2025

„Еднаш Дуле беше во една кафеана, немавме свирка тој ден, и ми ѕвони: „Дојди веднаш“. Одам јас, мислејќи нешто се случило… И на останатите им се фали: ‘Е, ова ви се вика е брат - видовте ли како дојде?!’“, се сеќава Коки Јанков во интервју за CRNOBELO.com, и споделува спомени од култните свирки на „Дуле и Коки“.

Јас сум една од оние кои растеа во времето на „Дуле и Коки“, ќе се изразам баш така, затоа што многу мои спомени од младоста се поврзани со нивни свирки на многу локации низ Скопје.

Нивната „Марама“ ми враќа спомени на едно поинакво Скопје и на едно поубаво време, па не можев, а да не го исконтактирам Коки, пред неговиот претстоен настап на Макфест, и да го замолам за читателите на CRNOBELO да ги сподели спомените од тоа време.

Тој спомена толку локали и толку некогашни менаџери на локали што ми го засили чувството на носталгија.

Инаку, виолинистот Никола Јанков – Коки и Душан Љубисављевиќ, двајцата од Штип, беа неразделно дуо сè до смртта на Дуле, кој почина на 23 септември 2013 година, на само 38-годишна возраст.

Коки секогаш го споменува својот најдобар другар, ги изведува нивните заеднички песни, а за него вели: „Дуле, знаеше како треба. Права песна во право време, со гитарата во раце – свој на своето, а балада упатена право во душа… дамите бираат. Сите го сакаа!“

Во интервју за CRNOBELO, Коки споделува:

Дуото „Дуле и Коки“ беше симбол на едно поинакво време во Скопје... Каков беше ноќниот живот тогаш, а каков денес?

Скопје ми беше втор дом. Скопје беше град кој што фрлаше светлина насекаде.

Нè прими како свои, ноќниот живот беше насекаде, во секоја населба … Секој си имаше свое место на излегување.

Нашите настапи беа многу посетени.

Од понеделник до понеделник беше живо. Да не ги набројувам по име локалите, но сигурен сум дека ќе се препознаат многу генерации.

Несопоредлив е начинот на забава тогаш и сега, но сè во свое време.

Реално, јас последните неколку години повеќе сум во градовите низ Македонија, отколку во Скопје.

Скопје го чувам за нешто големо. За голем концерт.

Најубавите спомени од ова време ти се...

Спомени, спомени… некои велат дека од спомени не се живее, но јас секогаш ќе се насмеам во себе или ќе се израдувам некако, топлина ми е во градите.

На мене ми се случува пред спиење понекогаш, да си раскажувам, и споменувам, и почнувам да ги бројам местата каде што свиревме.

На пример: Стерна, Пијано, Фибо, Сити, Синема, Булевар, Корнер, Мусандра, МНТ, Дипломат спорт, студентски забави, Кабрио, Текила, Змија, Маракана, МЦМ, Галаксија, Б2…

Бројам, не се добројуваат од ст. Мартин - Ѓорче, па до Драчево. Многу среќни луѓе околу нас.

Од време на време ќе дојде некој млад човек или девојка, и ќе се претстави како син или ќерка на некои од овие сопственици или менаџери на локали од тоа време. „Пораснале децата“, ќе изустам, и „Поздрави го татко ти многу“... Соме, Љупа, Кизо, Чеде, Ѓоле, Томче, Камењар, Пеџа, Гроздан, Ице, Кице, Фреди… извинете за останатите што ги испуштив.

А јас со Маро од Чаир (кумот), парадирам низ центарот, мислев дека Вардар од дворот ми извира, а Далмет Фу - Пелистер ми е прозорец кон светот. Ехх, какви убави времиња!

Каде беа Дуле и Коки, се знаеше, таму беа најдобрите журки во тие 20-тина години.

Каков човек беше Дуле?

Дуле беше мангуп, бечка школа (ха-ха).

Мислиш неговите 8 генерации наназад во Ристиќева палата живеат. Висок, убав. Глас – сомот.

Знаеше како треба. Права песна во право време, со гитарата во раце – свој на своето, а балада упатена право во душа… дамите бираат. Сите го сакаа!

Ќе се погледневме, задоволни. „Добро е брат, добро е… се извлековме, ќе има за утре“.

Не ми преправаше за ништо, не му преправав ни јас, тоа како некое правило ни беше. Ни чичо Мики не успеа да му преправи, а он многу го сакаше.

Продолжува на следната страница...