Наде Молеровиќ (68), инспиративна жена - Била директорка на училиште, сега е пензионер што граба со страст од животот

Тајната да се биде добар во тоа што го работите е…

Да веруваш во тоа што го зборуваш. Јас никогаш не зборував нешто само за да звучи убаво. Секој збор доаѓаше од мое лично искуство, од мојот живот, од она во што длабоко верувам.

Се сеќавам кога бев ученичка и реков на класната дека сакам да станам наставник.

Мојата наставничка ми рече директно: „Ти не можеш - не си добра по математика“. Таа реченица ме допре, ме повреди.

Но, наместо да ме скрши, ме формираше, ме обликуваше. Решив дека јас никогаш нема да бидам таков наставник. Дека ќе ги охрабрувам своите ученици, ќе ги прашувам за нивното мислење, ќе барам повратна информација - дали сум добра, дали разбираат, дали се среќни на моите часови.

Секоја навреда, секој пораз кој не те крши - те гради. Прашањето е само дали ќе ги претвориш во лекција или во товар. Јас секогаш избирав лекција.

На крајот на годината секогаш разговарав со учениците - што им се допаднало, што не, каде можам да бидам подобра.

Луѓето мислат дека тоа е слабост. Јас мислам дека е најголема сила - да учиш од оние на кои учиш.

Само оној кој е сигурен во себе може да праша: „Дали сум доволно добар?“ И само оној кој навистина сака да расте - ќе го слуша одговорот.

Но, тајната на сето тоа е уште поедноставна. Ако ја сакаш својата работа - никогаш нема да мораш да земаш слободен викенд.

Јас никогаш не чекав со нетрпение петок. Никогаш понеделникот не ми бил тежок.

Станував наутро и веќе знаев зошто станувам. Тоа е привилегија која не се купува, таа се заслужува со тоа што ќе се осмелиш да го правиш она за кое си роден.

Имав страст. Длабока, вистинска страст кон децата, кон наставата, кон моментот кога ќе видиш во очите на ученикот дека нешто се вклучило во него. Тоа не е работа. Тоа е повик.

Сакав да им бидам светлина - не да им ги дадам одговорите, туку да ги поттикнам сами да ги бараат. Да размислуваат за себе. Да се прашуваат кои се и што можат да бидат.

Зашто наставникот кој само предава градиво е занает. Наставникот кој буди умови е уметност.

Истото го пренесував и на своите наставници кога бев директор.

Им велев: „Вашите зборови остануваат. Вашето однесување останува. Детето може да го заборави она што сте го научиле, но никогаш нема да го заборави тоа како се чувствувало на вашиот час“.

Тоа е одговорноста на секој наставник. И тоа е убавината на таа одговорност - дека имаш моќ да оставиш траг кој трае цел живот.

Затоа, тајната да се биде добар во она што го работиш не е во техниката, не е во дипломите, не е во годините искуство. Тајната е во љубовта.

Кога го сакаш она што го правиш - луѓето тоа го чувствуваат. Кога зборуваш со вера - зборовите допираат подлабоко од секој учебник. Кога си автентичен - стануваш инспирација, а не само лице пред табла.

Larson напишал: „Гледај ја сончевата страна на сè и нека твојот оптимизам се оствари“.

Тоа е точно она што го правев секој ден во училницата. Секое дете носи нешто убаво во себе. Мојата работа беше да го пронајдам тоа убаво во детето — и да му кажам: „Ете, тоа си ти. Расти во тоа“.

Што си посакувате на поле кариера за 10 години?

На 68 години, скоро 5 години во пензија, никогаш не сум се чувствувала поживо. Зашто пензијата за мене не е крај. Таа е слобода конечно да го правам она што навистина ме исполнува.

Ме исполнуваат и ме потврдуваат научните истражувања за моќта на умот, моќта на зборот, моќта на мислата во креирањето на сопствената реалност.

Всушност, разбрав дека најголемиот дел од животот го живеам среќно, смирено, свесно и одговорно кон себе, најблиските и заедницата токму поради mindsetot, односно начинот на кој го гледам и разбирам светот и човечката природа.

Открив нешто ново во себе - цртам. Невронаучна уметност. Тоа ме смирува, ме буди, ме исполнува на начин кој не очекував.

Покрај тоа, пишувам секој ден - за наставата, за децата, за родителството, за личниот развој, за свесноста. Ги споделувам своите искуства на социјалните медиуми.

Можеби и некој поткаст ќе снимам (ха-ха), со оригинални и автентични искуства во кои можеби некој ќе препознае инспирација за себе.

Но, она за кое навистина живеам е ова: да ги разбудам луѓето.

Многу луѓе живеат на автопилот - јадат, спијат, работат, повторуваат. И не се прашуваат: Дали навистина живеам? Дали го користам потенцијалот кој го имам во себе?

Животот не трае вечно. Ние сме овде ограничено време. И за десет години сакам зад себе да имам луѓе кои се разбудиле - кои живеат посвесно, подлабоко, поцелосно.

Не е доцна да почнеш. Доцна е само ако не почнеш.

Најубавите години допрва доаѓаат, ако така си ветиш - секогаш има што ново да научиш и откриеш за себе.

Тајната на добриот јавен настап е…

Да заборавиш дека настапуваш. Да заборавиш на себе и да мислиш само на луѓето пред тебе.

Јас открив дека сум добар јавен говорник сосема природно. Забележав дека кога зборувам, во училница, на состанок, пред наставници, луѓето замолкнуваат.

Не затоа што им наредувам, туку затоа што нешто во мојот глас, во мојата енергија, ги привлекува. И тогаш си реков - Наде, ова е твое.

Но, тајната не е во техниката. Тајната е во автентичноста. Јас зборувам само за она што го живеам.

Никогаш не стојам пред луѓе со позајмени зборови. Секоја приказна е моја, од мојата мајка, од мојот татко, од моите ученици, од моите синови, од моите падови и успеси.

Кога си во хармонија со своите мисли, со своите зборови и со своите постапки - луѓето тоа го чувствуваат.

Не можеш да глумиш страст. Не можеш да глумиш вера. Или ја имаш или ја немаш.

Зборовите кои доаѓаат од срцето — пристигнуваат до срцето. Јас тоа сум го почувствувала на секој мој јавен настап, задоволството од радоста и инспирацијата кај публиката ме држело неколку денови.

Прочитав некаде дека доколку си автентичен во тоа што јавно го кажуваш тоа е висока вибрација и фреквенција која е посилна и од љубовта како највисока емоција. Таму е магијата во јавниот настап: Луѓето ќе заборават што сте кажале . но никогаш нема да заборават како сте ги натерале да се чувствуваат!

Продолжува на следната страница...