Ален, дете родено по силување во војната во БиХ, за CRNOBELO: „Мајка ми никогаш не ме прегрна, тоа ме боли најмногу“

Дали сте постојано со децата? Всушност, дали се обидувате да им дадете сè што вие немавте во животот, иако не е тајна дека сте имале убаво детство со семејството кое ве посвоило?

Јас во детството не го посакував моторот што го имав, ниту парите, посакував само едно - мајка ми.

Мислам, јас имав мајка што ме посвои и ми беше повеќе од мајка, но џабе кога знаев дека на крајот на светот живее жена која ме родила и чувствував поврзаност кон неа.

Жалам за таа некоја комуникација што ја немавме, сакав да имам комуникација со неа, каква-таква.

Во последно време сум постојано на пат, но гледам кога сум дома, да сум постојано со децата, да го одржам тој однос, сепак се тоа мои деца.

Со сопругата се грижиме за нив, ги образуваме, ги растетме заедно.

А дали сте во контакт со други луѓе кои ја имаат истата судбина како вас? Дали тоа ви помогна психички, што знаете дека не сте сам?

Да, секако дека контактираме, но види, тоа мене ме исцрпува психички, бидејќи морам секојпат да ги слушам нивните животни приказни, нивните проблеми.

Можеби проблемот е во мене, бидејќи јас тој дел од животот веројатно го надраснав, созреав и знам дека минатото не може да се промени, дека треба да гледаме кон иднината.

Сметам дека каков и да е проблемот со нас, децата што се родени од злочин, без разлика дали е силување или друго, нам ни останува да гледаме кон иднината, за да може таа да се промени.

Треба сите да разбереме, дека не можеме да го промениме минатото, но можеме да ја смениме иднината. Можеме да покажеме емпатија, почит, разбирање.

Не мислам дека треба да се враќаме 30 години назад и да обвинуваме некого за тоа што сме се родиле.

Ние не сме избрале да се родиме, не избравме да бидеме деца родени од силување, а не од љубов. Ова се работи што треба да се променат што е можно поскоро, за да можеме да имаме некоја нормална иднина.

Колку време всушност ви требаше да ја напишете книгата?

Види, јас не тргнав да пишувам книга. Едноставно имав некои свои белешки, за утре да можам да им ги дадам на моите деца, ако утре не сум во можност да им ја раскажам мојата животна приказна, да можат сами да ја прочитаат.

И случајно, додека снимавме филм за децата кои се заборавени по војната, за деца кои живеат во сите страни на светот, а со кои имам иста или слична судбина, Слаѓана Лучиќ и Младен Обриновиќ ми сугерираа дека треба да напишам книга.

Им кажав дека нешто запишувам, дека имам свој приватен запис за животот, наменет само за моите деца, но Младен го виде тоа, го обработи и рече дека тоа ќе остави добра трага за моето постоење, а и дека не постои таква книга во светот.

Колку ви е тешко да ја раскажувате својата приказна секојпат, на секоја промоција и со тоа да го преживувате истото отпочеток и отпочеток?

Секогаш е тешко, бидејќи повторно се враќам на војната, воената траума, се потсетувам на биолошката мајка и слични работи.

А истовремено тоа ми дава сила, бидејќи гледам кој сè ми доаѓа на промоција.

Многу луѓе ми се јавуваат зашто не знаат како да се постават, како да разговараат на таа тема, особено деца кои ги обвинуваат своите мајки, откако нашле документи преку кои дознале дека се зачнати од злочин, дека не се родени од љубов.

Или жени кои сакаат да им кажат на своите деца дека се посвоени, неврзано со војната или силување во војната, па ме прашуваат како јас го разбрав тоа, па кој би бил најдобриот начин да им пристапат.

Значи, ова веќе не е само приказна поврзана со војната, туку темата е многу поголема.

Но, пак ќе кажам, ме исцрпува и физички и ментално. По промоциите ми треба да се одморам малку, да ги наполнам батериите, и да продолжам, зашто ме исполнува, колку и да е турбулентно.

Од промоцијата на книгата во Скопје

Искрено, како се чувствувате денес, после сите премрежија, дали сте среќен?

Дека сум среќен? Ова е тешко прашање. Ама да, среќен сум, задоволен. Не можам да кажам дека не сум, кога сум.

Мислам, сонував да имам семејство и сега сме петмина - јас, сопругата и трите сина, и што се однесува до тој дел од мојот живот, сум презадоволен и горд на себе.

Среќен сум и што заедницата, што во Горажде и во Босна и Херцеговина почнаа отворено да зборуваат за овие работи. Ние Балканците сме подготвени да зборуваме за тоа.

Е сега, дали се нашите власти и политиката подготвени да им ги дадат правата на децата кои молчеле со години, кои живееле во дискриминација, дали се системот и заедницата подготвени да ги прифатиат, тоа е друго прашање.

Јас мислев дека оваа книга ќе ми донесе мир, но не, напротив, ми донесе многу обврски, патувања, одвојување од семејството, од моите пријатели, од моите деца.

Но, од друга страна, открив и некаков внатрешен мир, затоа што знам дека луѓето што доаѓаат на промоција, бараат помош бидејќи знаат некој што бил жртва на злочин, или доаѓаат жени што преживеале силување во војна и тука бараат пристап до мене, да се отворат, да почнат да разговараат на овие теми.

Значи, решението не е да се молчи, не е решение да се каже дека сè ќе биде во ред, туку треба конкретно да се бориме против овие работи за да може на тие луѓе, на тие деца да им се врати самодовербата, за да можат отворено да разговараат, да не се срамат од своето потекло, од нешто за кое не се виновни и кое не го направиле.

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

А. Ј. | Црнобело