Игор Џамбазов за CRNOBELO: „Докторот што ме оперираше рече дека ќе останев без десната нога над колено - тоа ме освести“

Детали

четврток, 11 јуни 2026

„Од татко ми научив да бидам чесен човек. И покрај сè што преживеав, се гордeам што сум бил чесен. И кога сум бил во најголема каша, јас сум бил чесен. Можеби затоа потешко излегував од проблемите. Нечесноста носи несоница, а луѓето со многу гревови, не спијат добро“, вели Игор Џамбазов за CRNOBELO.com.

Актер, шоумен, музичар... Игор Џамбазов е сè она што посакуваат да бидат многумина, идол на многу генерации.

Наскоро ќе полни 63 години, но не застанува, ни професионално, ни приватно.

На приватен план веќе почнува да се вселува во куќата во Дојран, која е конечно изградена, а на професионален, освен што снима 2 филма и игра претстави, размислува самиот да направи своја претстава, како што вели „проштална“ пред неговото пензионирање следната година, и така (барем административно) да му каже збогум на театарот.

А таму е од дете, во времето кога дедо му Петре и мајка му Анче биле на врвот на своите кариери. Покрај нив го научил актерскиот занает, покрај татко му „Џамбаз“ се соживеал со музиката.

Од генот не може да побегне, но во разговорот ни призна дека можеби кога не би бил актер, би ѝ се посветил на психологијата која отсекогаш го влечела.

„Пред интервјуто си мислев, па за што ќе зборуваме, има ли нешто што не сум кажал досега, а да не им здодееме на луѓето.

Но, никој никогаш не ме прашал дали е тешко да се биде Игор Џамбазов,“ ми кажа тој и во интервјуто и во разговорот, откако завршивме со снимањето за CRNOBELO.

А во интервјуто, Игор сепак откри и работи кои ги знаат само малкумина и беше вистинско задоволство да се разговара со него на различни теми:

Наскоро ќе наполните 63 години. Постои ли нешто во животот што, ете, не сте го направиле, а отсекогаш сте посакувале многу?

Па имам повеќе работи. Од оние најсериозните до оние најнебитните, обично оние мали слатки работи што го прават животот интересен. Имам неостварени желби како човек, имам неостварени желби како уметник, имам неостварени желби како дојранчанец.

А една конкретна е желбата, која верувам дека со сестра ми Тања ќе ја исполниме во догледно време, а тоа е да направиме едно големо прифатилиште за кучиња и мачиња во Дојран.

И да го намалиме стресот кај овие што се на социјалните мрежи, да има што помалку несреќни приказни за тажни кучиња, згазени, фрлени на патот, малтретирани, врзани со синџири.

Јас сум човек што израснал со животни и тврдам дека сите деца што растат со животни, израснуваат во вистински луѓе.

Затоа што, кога многу млад ќе добиеш една убава обврска, да чуваш едно мало душиче на кое си му го спасил животот, односот кон самиот живот се менува.

Штом ти како тинејџер сфатиш дека знаеш доволно добро да се грижиш за едно мало бебче куче, утре ќе знаеш да се грижиш и за своите деца, и за нивните деца. Тоа ни е една фамилијарна, ајде да речам фалинка, тоа што сме болни по животните.

На професионален план имам неостварени желби - сакам да направам една претстава, и тоа ќе биде веројатно следната година, кога одам во пензија, да направам една проштална театарска претстава, имам многу добра идеја.

Не е тешко тоа да се реализира, најмногу зависи од мене, но бидејќи ми е желба ќе морам некако да го направам.

На крајот на краиштата и публиката очекува да направам нешто со што ќе се простам од театарот административно.

Да ти го дадам за пример дедо ми Петре кој кога замина во пензија, работеше трипати повеќе отколку кога беше вработен, го научија дека е слободен и го ангажираа по серии, по филмови, по турнеи, по патување.

Мислам дека тоа ме одржува, таа енергија што имам во себе, на која ми завидувате вие помладите. Што знам, тоа е сепак љубов кон тоа што го правам, јас уште уживам во секој настап.

И уживам кога гледам дека луѓето уживаат во тоа што го правам. Тоа е тоа.

Кога ќе исчезне и последниот човек што ми се воодушевува, веројатно нема да се занимавам со оваа работа, но не верувам дека тоа ќе се случи. Јас сум од семката на Прличко и ќе бидам актер и шоумен додека сум жив.

Кои квалитети ги наследивте од татко ви?

Мислам дека најважното што го наследив од него е тоа да бидам близок со сите. Да бидам пријател со сите. Да се обидувам да ги придобијам сите, не во своја насока, туку да ги придобијам на начин што нив ќе им одговара.

Ако почувствувам дека некој човек е чист, но е недоволно образуван или недоволно описменет, тоа не ја менува мојата перцепција за него.

Ги барам другите квалитети, каков е како човек, каков е како родител, каков е кон животните. Да, тие работи ги научив од татко ми - да бидам чесен човек.

Јас и покрај сè што преживеав во животот, се гордeам со тоа што сум бил чесен. И кога сум бил во најголема каша, јас сум бил чесен.

Можеби затоа понекогаш и потешко излегував од проблемите, затоа што бев чесен.

Да бев нечесен, веројатно многу полесно ги излезев од проблемите, но нечесноста носи несоница, а несоницата носи болести. Луѓето со многу гревови, не спијат добро.

Продолжува на следната страница...