Сè ќе биде во ред...

Пред неколку месеци мојата најблиска пријателка доживеа сообраќајна несреќа која ја остави со белези, рани, скршени ребра и нозе.

Денес, конечно, успеа повторно да прооди од едниот крај на болницата, до другиот.

Додека ја гледав како ги прави тие чекори, сјаев од среќа.

Полека одев покрај неа, а гледајќи како ги прави тие ситни чекори, сфатив нешто што е истовремено прекрасно и тажно - животот е во малите работи.

Смислата на животот е да станеш по падот.

Да се научиш да се смееш дури и тогаш кога насмевката ти се чини е најтешката работа која можеш да ја направиш.

Да се фокусираш на она што го можеш, она што го имаш и што е добро.

На сè друго, освен на лошите работи.

Тоа е како кога имаш скршени нозе, тело кое не ти функционира како претходно, ама ќе кажеш: „Барем уште можам да зборувам“.

Мојата пријателка ме потсети токму на тоа.

Страдањето е природна работа на животот.

Ги губиме оние кои ги сакаме, се повредуваме, нè повредуваат, гледаме страв, смрт, болка - ама сеедно, пронаоѓаме сила да продолжиме понатаму.

Тоа е она што е неверојатно.

И често потценето.

Занемарено.

Која е единствената константна работа во животот? Промената.

Да научиме дека без оглед на сè, можеме да бидеме добри.

И ќе бидеме добри.

Навистина, ќе бидеме добри...

Н. Г. | Црнобело