За сите оние кои страдаат...

За сите вас кои секојдневно страдате.

За оние чија болка никогаш не попушта.

Оние кои плачат за да можат да заспијат.

Ама, кои знаат дека има надеж во насмевката.

За оние кои се борат за тој ден, бидејќи тогаш повеќе нема да има борба.

Тие се оние кои се силни.

Оние кои константно трагаат по нешто подобро.

Тоа е оние луѓе кои одбиваат да се појават слаби.

Дури и тогаш кога иднината не им е јасна.

Оние кои можат да умрат утре,

А, нивниот живот да предизвика голема болка.

Сепак, продолжуваат да живеат.

И живеат...

И живеат...

Сепак, имаат поинаков избор?

Сè се сведува на живот или смрт.

Светлина или темнина...

Црно или бело...

И јас сум една од тие луѓе.

Страдам во тишина.

Нашите искуства се незгоди и непријатности.

Нови, модерни дијагнози.

Лудило...

Губење на идентитетот.

Ама, сето тоа на крајот е само промена во душата.

Тогаш само ја пронаоѓаме смислата на животот.

Тогаш се пронаоѓаме себе.

Тогаш го откриваме сопствениот идентитет.

Тогаш болката заминува...

И страдањето...