Еден ден ќе изгубите некого што многу сте го сакале, но…

Една година пред неговата смрт, славниот писател Франц Кафка (3 јули 1883 – 3 јуни 1924) доживеал необично искуство.

Додека поминувал низ паркот Штеглиц во Берлин каде редовно се шетал, тој ја запознал малечката Елса која била разочарана бидејќи ја изгубила нејзината омилена кукла Бриџит.

Девојчето плачело на сиот глас и било неутешно.

Кафка ја тешел со зборовите: „Не грижи се. Куклата не е изгубена. Јас ја видов дека оди некаде, разговарав со неа и таа рече дека ќе се врати.“

Се договориле да се најдат следниот ден на истото место за да видат дали куклата ќе биде таму. Со оглед на тоа дека не ја нашле, Кафка составил писмо од име на куклата и му го прочитал на девојчето.

„Те молам немој да тагуваш по мене. Отидов на пат околу светот. Ќе ти пишувам писма за моите авантури.“

Тоа бил почеток на долго дружење на девојчето и Франц Кафка. Тој на секоја нова средба и читал „извештај“ за патувањата на куклата. Ова биле навистина прекрасно опишани доживувања кои успешно го тешеле девојчето.

Со текот на времето, нивните средби се проретчувале. Кога се виделе за последен пат, Кафка ѝ подарил нова кукла. Таа била комплетно различна од онаа која ја загубило девојчето. Но, со себе носела писмо на чиј коверт пишувало „патувањата ме променија“.

Поминале години и години, девојчето станало жена. Дури тогаш го пронашла писмото скриено кај куклата.

Накратко, пораката била следна:

„Неминовно е дека нешто или некој кој многу го сакаш ќе го изгубиш во некој момент во животот...но, на крајот, љубовта ќе ти се врати во некој нов облик...“

Извадок од приказната „Кафка и патувачката кукла“, настаната според вистински настан

Е. П. | Црнобело