Кога боли душата...

Посакувам да си тука, исто како некогаш. Само пред неколку месеци мислевме дека можеме да одиме до крајот на светот и назад за да заспиеме на омилените перници. Сонувавме за огромна куќа уредена во винтиџ стил и неколку деца кои се растрчуваат низ неа. Не знам за тебе, ама јас ете, се уште сонувам. Сега, сонувам дека ќе се вратиш.

Не знам кога нашата љубовна приказна почна да избледува, не знам кога почна да се распаѓа како кула од карти. Секој нареден ден беше поубав од претходниот. Уживав да го гледам сјајот во твоите очи. Твојата насмевка ми значеше повеќе од утринското кафе.

Преку ноќ, ти дојде со изјавата дека повеќе не чувствуваш страст, а само дваесетина часа претходно водевме љубов, страсно и моќно.

Исчезна без најава. Без објаснување. Без збогум. Без барем една кратка порака за крај.

Не сакам да те разберам. Не можам. Не смеам. Илјада објаснувања не би биле доволни за да ми заздрави душата. Не знаеш колку многу и колку долго може да боли душата. Ама нема сервис или болница за човечките души.

Да беше во прашање друга девојка, одамна ќе се откажев од барање одговори. Но, не е. Ете си, сам, збунет, го мериш секој шанк во градот. Те озборуваат. Брат ти секоја вечер те враќал дома пијан и расплакан. Веќе неколку дена си се немал појавено на работа.

Во ред, ме уништи, не се уништувај и себеси. Врати се, се уште има простор на белата хартија за да ја допишеме нашата приказна. Ќе се правам дека се сум заборавила. Љубовта ќе ги излечи раните. Насмевките ќе ми ја состават душата.

Спаси ме од очајот за да се спасиш сам.

Автор: М.К. | Црнобело