Заборавивме да простуваме и 5 уште причини зошто не сме среќни денес

На колективно ниво, оваа заборавеност е бесконечна и дополнително стимулирана од социјални и културни средства, првенствено бидејќи сме опкружени со несвесниот консумеризам и материјалистички поглед на светот. 

Посветлата страна на оваа приказна е можност да се сетиме и повторно да се поврземе со себе и со вселената. Моќта на потсетувањето е патот кон самореализација и реализација.

Ова е листа на работи кои никогаш не треба да ги заборавиме за да бидеме среќни:

Ја заборавивме древната мудрост

Ја заборавивме мудроста на нашите предци. Во потрага по научни докази преку рационализација, ја заборавивме мудроста што доаѓа преку отворањето на срцето.

Ги заборавивме старите приказни и народната мудрост на пророците и мудреците кои живееле во хармонија со универзумот.

Го заборавивме нашиот пат и нашите соништа

Бидејќи се оддалечуваме од внатрешниот пат, заборавивме да сонуваме за животот. Уште полошо, заборавивме како да се разбудиме од овој сон и да ја видиме нашата вистинска природа на животот како сонувач.

Заборавивме дека имаме моќ да ги оствариме нашите соништа и да ја искористиме моќта на намерата да ги постигнеме.

Ја заборавивме нашата цел

Поради премногу брборења, бучава и одвратност во оваа бујна реалност, заборавивме зошто сме тука. Ја заборавивме нашата цел. Ја изгубивме автентичноста, внатрешната искра која нè води до нашата сопствена среќа и самореализација.

Заборавивме да простуваме

Поради верувањето дека сме оддалечени од другите и од сè, заборавивме да простуваме. Во најдлабока смисла, простувањето е сеќавање дека сме едно со секого и со сè, и дека не постојат жртви или виновници.

Сите ние одиме заедно низ динамичната мрежа која ја нарекуваме живот.

Заборавивме да бидеме слободни

Создадени сте за да бидете слободни. Ние сме родени и образовани во „реалноста“ во која слободата е само термин. Ограничени сме од стравови, погрешни сфаќања, лажни идеологии, материјални награди.

Слободни сме да бидеме што сакаме без чувство на страв и вина.

Заборавивме на доверба, верување и восхит

Ја изгубивме фасцинацијата со светот. Заборавивме да се восхитуваме на магијата на животот. Поради нашиот скептицизам и циничен поглед кон светот, ја изгубивме довербата во себе и во магијата на универзумот.

Заборавивме како да веруваме, што е можеби најголемата трагедија.

Ашера | Црнобело