Приказната за момчето кое пораснало во дивината, целосно изолирано од цивилизација - не зборувало, имало остро сетило за мирис

Историјата памети неколку случаи на деца кои се израснати во дивината, без никаков допир со цивилизираниот свет. Еден од нив е Виктор, момче од Франција кое било пронајдено од страна на ловци во 1797 година, на околу 12-годишна возраст.

За неговата судбина говорат отсуството на говор, изострените сетила за слух и мирис и адаптацијата на студ.

Многу научници од тоа време во Виктор виделе прилика да ги истражуваат разликите меѓу луѓето и животните, врската меѓу човекот и општеството и да ги докажуваат своите теории.

Неколкумина се обиделе да се грижат за него, но тој повеќепати успевал да избега и да се врати во шумата.

Подоцна бил преземен од Жан Марк Гаспар Итар, младиот доктор кој му го дал името Виктор и кој работел на развојот на неговиот говор околу пет години.

Виктор успеал да усвои примитивна форма на комуникација, неколку основни фрази и да чита едноставни зборови, меѓутоа никогаш во целост не успеал да го развие говорот.

Ова може да се протолкува со хипотезата за критични периоди од развојната психологија, според која говорот се развива со изложеност на говор во првите години од животот, а меѓу петтата година и пубертетот, овој развој е отежнат и помалку успешен.

Сепак, не постојат докази за раниот живот на Виктор и за тоа дали можеби бил жртва на некакво насилство или, пак, можеби имал некакви рани нарушувања. Тој починал на 40-годишна возраст од пневмонија.

За менталната состојба на децата пораснати во дивина и причините за нивниот заостанат развој постојат несогласувања меѓу научниците.

Францускиот хирург Серж Арол, кој е познат по обемните истражувања на деца од дивината, тврди дека тие не можат да преживеат без родителска грижа до 5-годишна возраст и дека најверојатно Виктор бил изложен на семејно насилство во раните години.

Сепак, кои било тврдења денес не можат да се потврдат експериментално поради етички и морални причини.

А. Т. | Црнобело