„Од Скопје до Сицилија стигнав за 6 часа - летав преку Софија за 27 евра, јадев бургер од коњско месо“

Следниот ден го посетивме најмонденското место на островот - Таормина.

Градот кој изгледа како италијански Монте Карло е прекрасен.

За разлика од Ното и Сиракуза, кои изобилуваа со историски градби и архитектура, Таормина е помодерно место, спој на традицијата и современото.

Дуќани со скапи брендови, продавници од кои се чувствуваат скапи мириси, хотели во кои не можете да влезете и да ги видите, дури и од љубопитност (како оној во кој е снимена втората сезона од серијата Thе White Lotus, а кој е скриен зад високи ѕидини).

Откако се прошетавме низ градот и ја посетивме ботаничката градина од која се пружа спекакуларен поглед, седнавме на „џелато“.

Мојот избор и овојпат беше ф'стак.

На Сицилија ф’стакот се користи буквално во секоја храна - и во солените и во слатките специјалитети.

Следниот ден патот нè одведе до Долината на храмовите, во близина на Агриџенто - еден од најстарите археолошки локалитети на островот, каде што се наоѓаат грчки храмови кои датираат од околу 580-та година п.н.е, а кои се посветени на Зевс, Хера, Херкул и други богови...

Занемев од убавината на местото, гледајќи ја целата античка историја пред мене.

И знам дека туристите од кај нас најчесто одат во Таормина, Катанија, Сиракуза и Палермо, но Долината на храмовите е нешто што мора да се посети.

Оттаму тргнавме кон плажата Scala dei Turchi (Турските скали), препознатлива по белата боја и гребенот во форма на скали.

И додека по патики и капути шетавме по песочната плажа, одеднаш почна толку да врне силен дожд и да дува толку силен ветер, што мораше да се вратиме назад и да се засолниме.

Додека чекавме да преврне, го пробавме локалниот специјалитет аранчини.

Аранчини е ориз обликуван во вид на конус или топче, наполнет со месо, сирење, шунка или кашкавал, извалкан во презла и испохуван.

Превкусно! И зависи од тоа каде го јадете, чини од 1,5 до 3,5 евра.

Иако сакаме да одиме во Палермо, плановите ни ги расипа штрајкот на вработените во италијанската железница, па тие денови немаше возови кои сообраќаа од Катанија до Палермо и назад.

Решивме да не тргаме ни со автомобил, бидејќи нè предупредија дека патувањето кое вообичаено трае околу 4 часа, поради затворените патишта и градежните работи, може да трае и преку 6 часа во еден правец.

Но, патот нè одведе и до Месина...

А таму, малку шетавме, го пробав првото Негрони во животот (и сфатив дека ми е повкусно од Аперол), направивме неколку фотки и се вративме во Катанија.

Продолжува на следната страница...