„Бев во Радожда - ловев риба, се качив во црквичката во карпа и не можев да се наситам од глетката“

Од утринското кафе на цветните платформи од ресторанчињата и плажата која ја имав само за себе, па до „авантурата“ до Струга со локално комбе и совршениот кеј на реката Црн Дрим... Како си поминав во живописното селце Радожда на брегот од Охридското Езеро?

Татко ми е пензионер, и тоа од оние што имаат триста здравствени проблеми, а се како деца и не сакаат да се чуваат. Па, токму затоа одлучив да одам на летен одмор со него годинава, исто како и лани.

Да го „карам“ што не се пази, но и за да минеме квалитетно време заедно, затоа што во трката со време како да подзабораваме на нашите стари родители, на кои најголема среќа им е да испијат кафе со нас или да си направат 3 реда муабет.

Татко ми веќе 14 години оди на одмор на истото место во Радожда, кај ведриот чичко Ристе. Веќе и јас втора година по ред традиционално одам таму.

Има топла атмосфера, има насмевки, до Охридското Езеро има само 3 чекори, погледот е прекрасен, па не ми е потребно ништо повеќе.

За мене ова мало селце на десетина километри од Струга има посебна магија. И не го сакам само за време на викенди, каков што туризам најчесто се тера тука и се оди на ручек на риба во некој од прекрасните рибни ресторани на платформи преполни со цвеќе, туку го сакам секој ден.

Сакам што нема турканици во текот на работната недела, а на моменти со мојот џиновски душек во форма на лижавче кој го влечев од еден до друг крај на селото се чувствував дури како единствен турист во селото. Мислам дека дури и бев хит кај локалците што толку „сериозно“ си ја сфатив улогата одморање, па со себе ги носев сите летни реквизити.

А, да, да не ја заборавам и трската и тегличките со црвчиња, една со бели, една со црни. Не дека сум експерт, но се трудам. Навистина ме релаксира гледањето во тапата, фаќањето на мали рипчиња и одновото нивно пуштање во водата. Глетката кон смарагдно синото езеро мирно како тепсија навистина ми е мелем за душа. Плус, од време на време ќе помине некој чамец од локалните рибари и глетката е надреална.

Покрај „риболовот“ традиционално уживав и во пиење на утринското кафе на цветните платформи во рестораните и тоа токму во мигот кога локалците ги отвораа. Тие уште се средуваа од изминатиот ден и се расонуваа, а јас веќе го пиев највкусното утринско кафе таму. Единствена мана беше што бев сама и немаше со кого да ја споделам убавината (затоа што татко ми си го пиеше утринското кафе во двор со чичко Ристе), но искрено и не беше мана затоа што ако имаше уште некој со мене немаше да има таква магија, таков спокој, таков мир.

По испиеното утринско кафе, одев на една мала приватна плажа каде уживав под природната сенка од неколку врби, кои си ги засадил еден македонски иселеник кој ретко доаѓа.

Признавам – виновна, уживав на оваа плажа и да бидам искрена чувствував како да е приватна, но не на некој друг, туку лично моја. Се надевам нема да ми замери ако прочита. Бев одговорна - не оставив ниту најмало ѓубренце, само уживав во убавината.

Пливав повеќе од кога било затоа што не можев да ѝ одолеам на кристално чистата вода на Охридското Езеро и тоа што немаше никој околу. Единствена мана се каменчињата, но секогаш е тука опцијата влегување со влечки и потоа центрирање кон плажата.

Еден ден се одлучив за мини авантура и со локално комбе појдов до градот Струга. Повратен билет ме чинеше 70 денари, а Струга ме воодушеви со тоа колку беше чистa и средена. Се разбира, говорам за централното подрачје и не навлегувам каква е состојбата во одделните населби.

Продолжува на следната страна...