„Бев во Лазарополе, чичко Димко ми раскажа за црквата, а селото навистина е едно од најубавите во Македонија“

По патот си беревме дренки и се наситувавме од неверојатната природа.

Попатно сретнавме едно црквиче и пристигнавме до карпите, кои ни понудија нереален поглед кон мијачкиот крај.

Села во далечина среде планините, пат извиен како змија и многу, многу шума. Поглед кој не се заборава и совршено место за медитација и храна за душата и умот.

Потоа, следуваше и прошетка низ селото, а таму куќите гордо стојат. Одлично сочувани, некои и реновирани, но во истиот рурален шмек, со прекрасни дворчињa, клупички и што уште не.

А среде селото? Големата црква „Св. Ѓорѓи“, главната црква и гордоста на ова село, кое е сместено во општина Маврово и Ростуше.

Таму нè пречекаа насмеаните чичковци од црковниот одбор. Повеќето од нив пензионери, родени во Лазарополе, кои живееле и работеле во Скопје, а сега повторно се вратиле во својот роден крај за да уживаат во неговите убавини.

Сите полни со приказни за нивниот роден крај.

Сите љубезни, сите со восхит за своето Лазарополе.

Прв ни пријде чичко Димко, кој ми раскажа како се верува дека црквата е направена на темели од стара црква, како си ја чуваат како очите во главата, но и како, за жал, арамии ограбиле дел од највредните работи во оваа црква во 2013, од икони до дрворези.

Продолжува на следната страна...