Миро Кацаров за борбата со анксиозноста: „Од дружељубив, станав плашлив и себичен човек кој не верува никому“

Детали

понеделник, 04 ноември 2024

„Во еден момент почнав да ги мразам сите, зашто беа посреќни од мене. Но, анксиозноста ме научи на ред и дисциплина и ми покажа дека не треба да мислам дека сум непобедлив, дека треба да сум добар со луѓето, а не да ги омаловажувам - ме смени на подобро“, вели во интервју за CRNOBELO.com Миро Кацаров.

Миро Кацаров долги години е еден од најпрепознатливите водители кај нас.

Иако на телевизија секогаш изгледа опуштено и насмеано, тој признава дека низ годините е многу сменет, а причината за тоа е борбата со анксиозноста, која трае скоро 10 години.

Иако денес е свесен што му се случува и знае како да ги контролира непријатните епизоди и панични напади, на почетокот не му било воопшто лесно. До толку што решил од Дубаи, каде што му се случил првиот анксиозен напад, да се врати назад во Македонија.

Низ целата оваа борба, Миро во разговор за CRNOBELO.com вели дека најмногу си помогнал самиот на себе, кога се соочил со реалноста и ја прифатил ситуацијата во која се наоѓа.

Во интервјуто ни раскажа за првите „напади“, но и за тоа како се чувствува денес и како се справува со целата ситуација:

Дали се сеќаваш на првата „епизода“ со анксиозноста?

Да, се сеќавам и цело време кога ќе ми текне на тоа ми се сечат нозете и не сакам на никого да му се случи истото што ми се случи мене.

Првата анксиозна сцена ми се случи надвор од Македонија, кога живеев во Дубаи, а во моментот бев во мол.

Овие анксиозни епизоди најчесто се случуваат во молови, автомобили, во јавен превоз... и те обзема некој бран, чувство дека немаш помош, зашто си во затворено и те фаќа клаустрофобија.

Ќе си кажеш: „До овде е, животот е до тука, не можам да дишам, ми се сечат нозете“.

Едноставно, како да тонеш, како да газиш на памук. Ти отрпнува сè, се препотуваш и го гледаш судниот ден.

Тоа е многу лоша психолошка состојба на умот.

Значи, да, го паметам денот, бев во „Дубаи мол“ во Дубаи.

Кога се случи, почнав да се вртам во круг, буквално да се вртам во круг околу себе, ме фати паника, почнав да си викам „леле, што е ова, што е ова?“.

Отидов во тоалет да се замијам, нели, ни викаат оди замиј се, да се освежиш...

Дојде еден пријател и отидовме да каснам благо, шеќерот да не ми паднал, мислев, а немало врска. По кратко време пак се врати.

Тоа е како некој бран. А се врати кога истиот тој пријател со автомобилот ме остави пред зградата за да стигнам дома, кај мене се појави истото чувство.

Тогаш веќе знаев дека не ми е лошо, туку дека е некоја состојба во главата, дека едноставно не сум како што треба.

Дали во прв момент си помисли дека станува збор за анксиозност или ти требаше време за да сфатиш со што се соочуваш?

Јас не знаев што е анксиозност. Ова се случи во 2015 година, кога имав 29 години, и дотогаш бев едно многу силно, многу храбро дете кое живееше во некој розов свет.

Докторите потоа ми кажаа дека сум имал паничен напад, а јас самиот си мислев дека нешто не е во ред со мене, мислев дека забегав психички.

Тоа беше и првата работа што ѝ ја кажав на мајка ми кога ѝ се јавив: „Нешто ми се случува, да не забегав?“

На колку време имаше епизоди на почетокот?

Уф, секој ден, понекогаш и по неколку пати во денот.

Земаше ли терапија за смирување?

Да, пиев хелекс. Но, апчињата не ми ги дадоа лекарите во Дубаи.

Таму одев на различни испитувања, во неколку приватни болници, ама тие ми викаа дека не ми е ништо и не ми дадоа терапија.

Ќе ми ги испитаа крвта, притисокот и ќе ми кажеа дека сум супер. Јас им велев дека имам такихардија, испитувањата покажуваа дека ми е одлично срцето.

Јас во Дубаи имав одлична работна позиција, работев за светски бренд, па можеби тој притисок што го имав од Арапите, ми создаде притисок во главата и тоа не можев да го поднесам.

Знаеш, во Македонија си свој на своето, таму си сепак граѓанин од втор ред.

Продолжува на следната страница...