Светлана од Неготино за ќерката Драгица (30): „Ја доби дијагнозата церебрална парализа на двегодишна возраст - бев преплашена“

Сè уште ни е предизвик нејзиното осамостојување, тешко е бидејќи секогаш ќе ѝ биде потребна помош, нега и поддршка.

До пред седум години се грижевме сами како семејство, а веќе седум години имаме и личен асистент, кој е од огромна помош во секојдневието.

Сакам да им порачам на луѓето дека моето дете не е болно – таа само има посебни потреби.

Постојат многу работи што ни недостасуваат, почнувајќи од ортопедски помагала, нова количка, специјален кревет, па сè до место каде што би можела да оди на терапии и вежби.

Најголема потреба од помош имам при капење, одење на лекар или при секое мое излегување од домот.

Се надевам дека ќе биде во добро здравје и дека нејзиниот живот ќе стане полесен.

Моја најголема мотивација е нејзината искрена љубов, прекрасната насмевка и желбата за нормален живот.

Многу сум горда на неа – што се бори со сите предизвици, што се труди да го подобри говорот и што сака да биде вклучена секаде, со свои мислења и ставови.

Животот е тежок, но мора да се бориме и да истраеме, бидејќи тоа е благословот што ни е даден – да имаме деца, нашите „ангелчиња“.

Така ги нарекувам сите деца со посебни потреби, бидејќи тие никого не повредуваат, а често токму ним им се кршат срцата.

За соништата на секој човек не треба да има пречки – секој има право да сонува и секој има право на нормален живот, па така и мојата Драгица“.

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

С. С. | Црнобело