Трогателно сведоштво: „Ја преживеав катастрофата во Чернобил на 3-годишна возраст“

Кога имав 12 години моето семејство одлучи да се пресели во САД.  Нападите ми се намалија, мигрените останаа исти.

Медицински работите се подобруваа, но не и социјалните. Се борев да научам англиски јазик, соучениците ме задеваа и се чувствував изолирана и осамена како никогаш претходно.

Таа година размислував за самоубиство.

За среќа, наредната година кога наполнив 13 се навикнав на новата култура и средина, англискиот јазик и здравјето ми се подобрија.

Имав 16 години кога првпат го гледав X-Men и видов мутанти кои биле изложени на радијација, како и јас.

Се сеќавам дека лиев солзи радосници затоа што се чувствував толку многу поврзана со ликовите од филмот. Како да се гледав себе на екранот, сакав да им се придружам.

Тогаш за првпат сфатив дека наместо жртва, јас сум борец кој преживеал.

По гледањето на филмот, избрав да учам психологија. Денес со помош на суперхерои и други фиктивни приказни им помагам на луѓето да ги надминат нивните трауми.

Уште страдам од мигрени и напади, но тие се многу поретки денес.

Медитирам, учам техники за дишење и болката е помала.

Дури на 31 година можев слободно да зборувам за Чернобил. И сега колку повеќе зборувам, толку полесно станува.“

С. С. | Црнобело