Трогателно сведоштво: „Ја преживеав катастрофата во Чернобил на 3-годишна возраст“

Детали

вторник, 30 јули 2019

„Дури на 31 година можев слободно да зборувам за Чернобил. И сега колку повеќе зборувам, толку полесно станува. Беше ужасно...“, открива Украинката Скарлет.

Џанина Скарлет денес работи како психолог во Сан Диего, Калифорнија, но некогаш била беспомошно 3-годишно девојче погодено од нуклеарната катастрофа во Чернобил.

Таа отворено говори за хоророт низ кој минала:

„Не ја допирај, таа е заразна!“

„Дали си радиоактивна?“

„Дали светиш во мрак?“

Кога ќе започнеа да ме задеваат, само ќе се тргнев на страна и плачев. Имав само 12 години, бев нов ученик во училиште во Бруклин, Њујорк.

Тоа беше во 1995 година и бев од Украина, а тоа во тоа време значеше само едно – Чернобил.

Нуклеарната катастрофа се случи на само 290 километри од мојот роден град (Vinnitsia) и само неколку месеци по мојот 3-ти роденден.

Не се сеќавам многу за самиот настан, но се сеќавам на чувството на збунетост во времето на експлозијата што се претвори во загриженост кога конечно дознавме што всушност се случило.

Дури кога другите земји почнаа да сфаќаат што се случило, нашата влада нè извести за ситуацијата и ни предложи третман со јод за да спречиме можни компликации со здравјето поради зрачењето.

Но, до тој миг ние бевме изложени на радијација со недели, едноставно излегувајќи надвор, пиејќи вода и јадејќи свежо овошје – сето тоа беше отровно.

Шест месеци подоцна, луѓето почнаа да се разболуваат. Јас бев една од нив.

Мојот имун систем беше сериозно оштетен и најобична настинка можеше да направи да завршам во болница.

Кога времето се менуваше мене ми крвавеше носот и имав неподносливи мигрени, проследени со напади и постојано одев во болница.

Иако спомените од тој период ми се матни, се сеќавам дека лежев во болница и се прашував дали ќе имам шанса да преживеам и да станам возрасна личност.

Само неколку години по несреќата во Чернобил многу млади луѓе почнаа да добиваат рак и умираа кратко потоа. Мајката на моја пријателка почина на 35 години и бев преплашена. Се плашев дека и јас ќе умрам.

Еднаш од училиште ме пратија дома поради мигрената и се сеќавам дека не можев да си ја отклучам вратата од домот. Едвај гледав. Кога застанав пред огледалото видов дека толку многу крвни садови во очите ми пукнале, што очите ми беа комплетно црвени. Бев преплашена и безнадежна во толку големи болки што за малку ќе се онесвестев.

Приказната продолжува на следната страна...