Мудра приказна: Рај и Пекол

Еден човек, неговиот коњ и куче чекореле заедно по патот накај шумата. Додека поминувале покрај едно големо дрво, ги погодило гром и паднале мртви на лице место. Но, патникот, не забележал дека го напуштил овој свет и продолжил да оди заедно со своите пријатели.

mudra-prikazna-raj-i-pekol-001.jpg

Понекогаш, на мртвите им треба време да сфатат дека се наоѓаат на друго место и под други услови. 

Долго оделе. Се потпреле на едно дрво додека сонцето ги печело, а тие биле испотени и жедни. На едно брдо здогледале величествена камена врата која водела на плоштад поплочен со злато, а во средината на плоштадот имало фонтана.

Патникот се обратил на човекот кој стражарел пред вратата:

- Добар ден

- Добар ден , одговорил стражарот.

- Какво е ова убаво место?

- Ова е небото.

- Ух, баш добро што сме стигнале на небото, многу сме жедни.

- Слободно влезете и напијте се вода, ги поканил стражарот.

- И мојот коњ и кучето се жедни.

- Жал ми е, овде е забранет влез за животни.

Човекот многу се разочарал. Бил многу жеден, но не сакал само он да се напие. Се заблагодарил на стражарот и продолжил понатаму. Кога го поминале брдото, патникот и неговите животни стигнале до некое место каде стоела стара врата која водела до земјена стаза окружена со дрва.

Во сенката на едно дрво лежел човек со шешир и дремел.

- Добар ден, рекол патникот.

Човекот само кимнал со главата.

- Јас, моето куче и мојот коњ сме многу жедни.

- Имате овде еден извор меѓу камењата – им покажал човекот.

И додал: Пијте колку што сакате.

Човекот, коњот и кучето се приближиле до изворот и се напиле вода. Патникот отиишол да се заблагодари.

- Вратете се кога сакате – рекол човекот.

- А, како се вика ова место?

- Небо!

- Небо? Но, стражарот пред камената врата ми рече дека она таму е небото.

- Она таму не е небото, тоа е пеколот.

Патникот останал збунет.

- Треба да им забраните да го користат вашето име. Таква лага може да направи голема збрка.

- Ма никако. Во принцип тие само ни прават услуга. Таму се задржуваат сите оние кои себично ги напуштаат своите најдобри пријатели...одговорил стражарот.

Не ги напуштајте никогаш своите пријатели. Затоа што:

Да се пронајде пријател е Милост,

Да се има пријател е Дар,

А, а да се сочува пријателот е предност.

Би можело да ве интересира:

„Некогаш го сакавме снегот. Едвај чекавме да падне. Правевме снешковци, имавме санки“ Некогаш го сакавме снегот. Едвај чекавме да падне. Правевме снешковци, имавме са...
„Имав 20 години. Добив соба во студентски дом. Немав ни 1.000 денари во џеб, но почувствував мир“ „Имав 20 години. Добив соба во студентски дом. Баба ми ми испрати џем. Првпат им...
Носталгични илустрации кои ќе ви навратат спомени од времето поминато кај баба и дедо на распуст Кога баба ќе ни го направеше омилениот појадок со чаша млеко, па брзински излегу...

Најчитани неделава

sonovnik-sidebar.jpg