„Некогаш го сакавме снегот. Едвај чекавме да падне. Правевме снешковци, имавме санки“

Некогаш го сакавме снегот.
Едвај чекавме да падне.
Правевме снешковци, имавме санки.
Некогаш и снегот нè сакаше нас.
Не се претвораше веднаш во кал.
Имаше повеќе време,
а и ние за него.
Со она мајчино – уште пет минути.
И тие пет минути
беа цел еден живот.
И денес има снег, ама ја нема таа радост…
Не се плашевме од него како денес.
Не моравме веднаш да го чистиме.
Го чувавме.
Снегулките ни личеа на ѕвезди што паѓаат од небото.
Знаевме да легнеме,
со грб свртени кон небото,
и да се стопиме со него.
Ние го чекавме него, и тој нè чекаше нас.
Сега некако не го сакаме.
Можеше и без него.
Само уште тој ни фалеше.
Баш денес ли мораше да падне?
И така вистинскиот снег остана во нашето детство,
а ова денес е некаква вода
што чекаме да помине.
Некогаш го сакавме снегот.
Некогаш го сакавме животот.
Некогаш сакавме...
Да ми падне денес оној снег,
не би знаел каде да легнам.
Нема веќе такво небо.
Нема такво време.
Нема такви луѓе.
Го нема тоа дете.
Само јас уште се сеќавам...
