Ќе те паметам...

Ќе те паметам како човекот кој ме направи жена. Човекот со најгрубите раце, а најнежниот допир. Човек, кој кога ќе каже не, тоа е засекогаш.

Како оној кој го боли душата при сеќавање на секоја наша прегратка, но она што не било, за тебе нема ни да биде.

Бев сè во твоите очи, но наеднаш како сè да исчезна. Времето си поминуваше, ние не бевме веќе деца, сè се промени, па и ние.

Не знам што се случи, дали се заситивме еден од друг, се заситивме од младешката залетаност, посакавме нешто ново и фрливме сè. И годините и времето поминато заедно и радоста и тагата...

И секој тргна по својот пат, јас по мојот, а ти по твојот.

Знам дека нема повторно да ни се скрстат патиштата, но ќе те паметам, не знам по добро или лошо...

Затоа што некои луѓе оставаат трага во нашите животи.

Mожеби не ме научи што сакам, но ме научи што не сакам во животот.

Ти благодарам!

Н. Т. | Црнобело