Младоста е став, состојба на умот, не години

Наслушнав една жена на телефон додека седев во пекарата и уживав во свежо направената кифла.

Имаше некаде околу 80-на години беше облечена во принт од зебра, носеше големи обетки и имаше маникир во црвена боја.

Еве што кажуваше некому на телефон:

„Тотално те разбирам душо. Зошто си толку тврдоглава? Да твоите внуци ќе те однесат до возот или ќе те качат на него.

Да, возот ќе те клати некое време. У

трото кога ќе пристигнеш до посакуваната дестинација ќе се симнеш од возот и ќе влезеш во такси. Тогаш дефинитивно ќе пристигнеш до крајната точка.

Што велиш? Какви години? Предоцна? Предоцна за што?

Не мораш ниту да станеш душо. Ќе бидеш однесена до таму. Единствено нешто што ќе треба да направиш е малку да ги употребиш рацете.

Во еден момент си тука, а следниот таму.

Твојата цел е едноставна.

Сè што треба да направиш е да легнеш, да пиеш шампањ и понекогаш да им дадеш до знаење на другите дека сакаш уште една чаша“.

Го спушти мобилниот на земјата, се напи една голтка суво црвено вино и излезе од вратата.

Тој ден сфатив, едноставно е, животот тече, оди во една насока, но тоа не значи дека треба да се прифати конечната дестинација како крај.

Можеме да бидеме млади во срцето, без разлика на годините.